Stories Of Us

♀️ THE WOMAN WHO CAME AFTER HER  EPILOGUE — “THE MORNING AFTER THE TRUTH” Christian’s POV The Woman Who Came After Her Hindi ako nakatulog nang gabing sinabi ko ang lahat. Hindi dahil sa kaba. Kundi dahil sa gaan ng pakiramdam na matagal kong hindi naramdaman. Hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa amin ni Mara. Wala kaming ipinangako. Wala kaming sinigurado. Pero sa unang pagkakataon, wala rin akong itinago. Umaga na nang magising ako. May liwanag na pumasok sa bintana. Tahimik ang paligid. At sa katahimikang iyon, hindi ko naramdaman ang bigat ng pagsisisi. Hindi ko inisip kung tama ba ang ginawa ko. Hindi ko rin inisip kung may kapalit ba ang pagiging totoo. Ang alam ko lang— hindi ko na dinala ang bigat ng mga salitang hindi ko sinabi. May message siya. Hindi mahaba. Hindi rin emosyonal. “Salamat sa katotohanan, Christian.” At sapat na iyon. Hindi dahil nagkabalikan kami. Hindi dahil may simula agad. Kundi dahil malinaw— hindi na kami naghiwalay sa maling dahilan. Hindi lahat...

♀️ THE WOMAN WHO CAME AFTER HER  EPISODE 15 — “THE NIGHT I FINALLY SPOKE” Christian’s POV — Full Version The Woman Who Came After Her May mga sandaling akala mo may oras ka pa. Na pwede mo pang ipagpaliban. Na pwede mo pang hintayin ang “tamang panahon.” Pero ang totoo— hindi lahat ng tao handang maghintay hanggang maging handa ka. At sa gabing ’yon, doon ko natutunan ang pinakamabigat na leksyon. Hindi ako agad kumilos matapos ang gabi na lumayo siya. Nag-isip ako. Nag-alinlangan. Natakot. Pero sa bawat oras na lumilipas, mas malinaw sa akin kung ano ang mawawala kapag nanahimik pa rin ako. Hindi lang siya. Kundi ang sarili kong pagkakataong maging totoo. Kaya nang gabing ’yon, pinuntahan ko siya. Hindi para humingi ng paumanhin. Hindi para pigilan siya. Kundi para magsalita— kahit anong mangyari. Pagbukas niya ng pinto, nagulat siya. Hindi dahil nandoon ako— kundi dahil sa itsura ko. Pagod. Buong-buo ang desisyon. “Christian?” tanong niya. “Mara,” sabi ko, “hindi ako dumating par...

♀️ THE WOMAN WHO CAME AFTER HER  EPISODE 14 — “THE NIGHT SHE PULLED AWAY” Christian’s POV — Full Version The Woman Who Came After Her Hindi lahat ng paglayo ay galit. Minsan, pagod lang. At minsan, iyon ang mas masakit tanggapin. Napansin ko agad ang pagbabago. Hindi sa mga salita— kundi sa pagitan. Mas madalang na ang messages. Mas maikli ang replies. Mas maraming “okay lang” na halatang hindi totoo. Hindi siya umiiwas nang lantaran. Hindi rin siya nagtatampo. Pero may distansyang hindi ko na kayang ipagkaila. Nagkita kami ulit matapos ang ilang araw. Parehong present. Parehong nandiyan. Pero parang may kulang. Umupo kami sa dati naming lugar. Parehong tahimik. “Mara,” sabi ko, “may nagawa ba akong mali?” Tumingin siya sa akin— matagal. Parang pinipili kung alin ang sasabihin… at alin ang itatago. “Wala,” sagot niya. “Hindi ka may kasalanan.” Mas lalo akong kinabahan. “Kasi kapag sinabi ng isang tao na wala kang kasalanan,” sabi ko, “madalas ibig sabihin… may na-realize siya.” Hum...

♀️ THE WOMAN WHO CAME AFTER HER  EPISODE 13 — “THE NIGHT I WAS AFRAID TO SAY IT” Christian’s POV — Full Version The Woman Who Came After Her May mga salitang akala mo handa ka nang sabihin… hanggang sa dumating ang sandaling kailangan mo na talagang bigkasin ang mga ito. At doon mo malalaman kung gaano ka talaga katapang. Matagal ko nang alam. Matagal ko nang nararamdaman. Pero ang pag-alam at ang pagsasabi ay dalawang magkaibang laban. Nagkita kami ni Mara sa gabi. Hindi planado. Hindi rin inaasahan. Naglakad lang kami— walang direksyon, walang dahilan. Parang hinahayaan naming magsalita ang oras habang kami’y nananahimik. Tahimik siya. Mas tahimik kaysa dati. “Christian,” bigla niyang sabi, “may gusto akong itanong.” Huminto ako. “Kung darating yung araw,” dagdag niya, “na may maramdaman ka… sasabiin mo ba?” Parang may kumapit sa dibdib ko. Dahil alam kong kung sasagot ako ng totoo… wala nang babalikan. Tumingin ako sa kanya. Gusto kong sabihin ang lahat. Gusto kong aminin kung g...

♀️ THE WOMAN WHO CAME AFTER HER  EPISODE 12 — “THE NIGHT I REALIZED I WAS FALLING” Christian’s POV — Full Version The Woman Who Came After Her May mga sandaling hindi mo agad napapansin ang pagbabago. Walang dramatic na eksena. Walang biglaang pag-amin. Hanggang sa isang gabi, mapapansin mo na lang— huli na. Hindi ko agad naintindihan kung kailan nagsimula. Kung kailan naging higit sa pag-aalala ang nararamdaman ko kay Mara. Kung kailan tumigil ang sarili kong magtanong kung tama ba ito. Pero sa gabing ’yon, malinaw na malinaw. Hindi kami magkasama. Wala siyang kaharap. Pero naroon siya sa lahat ng iniisip ko. Nagising ako sa kalagitnaan ng gabi. Tahimik ang kwarto. Madilim. At imbes na bumalik sa tulog, naisip ko siya. Kung kumain na ba siya. Kung okay lang ba siya. Kung may tao bang handang makinig sa kanya… kapag wala ako. Doon ko naramdaman ang bigat sa dibdib ko. Hindi ito simpleng pag-aalala. Hindi rin ito dahil sa pagkasanay. Ito ay takot— takot na mawala ang isang taong hin...

♀️ THE WOMAN WHO CAME AFTER HER  EPISODE 11 — “THE NIGHT SHE LET ME SEE HER SCARS” Christian’s POV — Full Version The Woman Who Came After Her May mga sugat na hindi mo kailangang hawakan para maramdaman kung gaano kasakit. Kailangan mo lang manatili— at makinig. Pagkatapos ng gabing pinili kong manatili, akala ko babalik kami sa dati. Sa maingat na distansya. Sa mga salitang hindi tinutuloy. Pero may mga sandaling kapag may nabuksan na, hindi na ito muling maisasara. Nagkita kami sa apartment niya. Hindi para mag-usap nang matagal. Hindi rin para magpaliwanag. Tahimik lang ang gabi. May ilaw mula sa bintana. May katahimikang hindi na kayang takasan. Umupo siya sa sahig, nakasandal sa couch. Sumunod ako, hindi masyadong malapit. Parang pareho naming alam— may lalabas ngayong hindi na mababawi. “Christian…” mahina niyang sabi. “May mga bagay akong hindi ko sinasabi kahit kanino.” Hindi ako sumagot. Hindi dahil wala akong sasabihin— kundi dahil ayokong putulin ang tapang na hinahanap...

 EPISODE 10 — “THE NIGHT I CHOSE TO STAY” Christian’s POV — Full Version The Woman Who Came After Her May mga gabi na wala ka namang ginawang mali… pero mali pa rin ang maramdaman mo. At minsan, mas masakit pa yung hindi ka naman pinipili… pero pinipili mo pa rin siyang manatili sa mundo mo. Yun ang gabing ‘yon para sa amin. Dumaan ang ilang araw pagkatapos ng rooftop. Hindi kami nag-usap. Hindi kami nagparamdaman. Pero minsan, kahit walang mensahe… ramdam mo pa rin yung tao. Hindi siya naglaho sa isip ko. Hindi rin ako nawala sa kanya. Hanggang sa isang gabi… tumawag siya. Wala sa plano. Walang warning. “Christian…” mahina yung boses niya sa kabilang linya. Pagod. Basag. “Pwede ka ba?” Hindi ko na tinanong kung bakit. Hindi ko na inusisa kung ano nangyari. Hindi ko rin inisip kung tama bang pumunta ako. Ang alam ko lang… kailangan niya ako. At hindi ko kayang balewalain ‘yon. Pagdating ko sa lugar kung nasaan siya, tahimik lang siya. Nakapwesto sa bench sa gilid ng park, tahimik a...

 EPISODE 9 — “THE NIGHT WE ALMOST FELL AGAIN” Christian’s POV — Full Version The Woman Who Came After Her Akala ko tapos na. Akala ko kaya ko na. Akala ko sapat na ang distansya para mawala kung ano man ‘to. Pero minsan… ang tadhana talaga walang pakialam kung handa ka o hindi. Ibabalik ka niya sa sugat na akala mo gumaling na. Gabi. May event sa city. Maraming tao. Maingay. Maliwanag. Pero sa gitna ng lahat ng ‘yon… siya lang ang nakita ko. Mara. Nakatayo siya sa kabilang dulo ng hall. Elegant. Kalma. Pero ramdam kong hindi rin siya handa sa pagkikita namin. Nagtagpo ulit ang mga mata namin. Walang usapan. Walang tawanan. Pero may pagkabog. Yung tipong kahit ang dami mong kasama… parang kayong dalawa lang ang mundo. Hindi na ako lumapit. Hindi rin siya lumapit. Pero hindi rin kami umiwas. Parang sinasadya kami dalhin ng mga hakbang namin papalapit sa isa’t isa… hanggang sa kahit hindi namin ginusto— naroon na kami. Face to face. “Hi…” mahina niyang sabi. “Hi…” sagot ko. At doon na...

 EPISODE 8 — “THE DISTANCE WE CHOSE” Christian’s POV — Full Version The Woman Who Came After Her Akala ko madali lang umiwas. Akala ko kaya kong kontrolin ang sarili ko. Kaya kong magpigil. Kaya kong maglakad palayo kapag delikado na. Pero hindi pala ganun kadali… lalo na kung ang iniiwasan mo, siya rin ang tanging tao na nakakagaan sa’yo. Lumipas ang ilang araw na hindi kami nagkita ni Mara. Hindi kami nag-usap. Walang chat. Walang tawag. At doon ko naramdaman kung gaano kaingay ang katahimikan. Parang araw-araw akong bumabalik sa eksena sa ilalim ng ulan— kung paano siya tumingin sa akin, kung paano ko naramdaman na kung lalapit pa ako ng kaunti… hindi ko na magagawang umatras. Siguro tama nga, minsan hindi mo kailangan ng halik para masabing may nangyayari na. Minsan tingin lang… sapat na para masaktan ka. Pero hindi ako pinabayaan ng tadhana. Hindi rin pala niya ako gustong tantanan. Nagkita kami sa hindi planado. Sa parehong lugar. Parehong gabi. Parehong pakiramdam—pero mas m...

EPISODE 7 — “THE LINE WE SHOULDN’T CROSS” Christian’s POV — Full Version The Woman Who Came After Her May mga gabi na sinusubok ka hindi dahil may mali— kundi dahil may tama. Gabi na ulit nang magkita kami ni Mara. Pareho kaming pagod. Pareho ring tahimik. Umulan nang bigla. Hindi malakas— yung sapat lang para mapilitan kaming tumigil sa ilalim ng isang lumang waiting shed. Magkalapit kami. Masyadong magkalapit para sabihing walang ibig sabihin. Naririnig ko ang paghinga niya. Ramdam ko ang init ng balat niya kahit hindi ko siya hinahawakan. “Christian,” mahina niyang sabi, “nahihirapan na akong magpanggap na wala akong nararamdaman.” Hindi ko agad sinagot. Dahil kung magsasalita ako, baka masabi ko ang mga bagay na hindi ko na mababawi. Tumingin ako sa kanya. Ang mga mata niya— walang hiling, walang pagpilit. Katotohanan lang. “Mara,” sagot ko, “kung lalapit pa ako… hindi ko alam kung kaya kong umatras.” Lumapit siya ng kalahating hakbang. Sapat para mawala ang espasyo sa pagitan nami...

EPISODE 6 — “THE ALMOST CONFESSION” Christian’s POV — Full Version The Woman Who Came After Her May mga salitang gustong-gusto mong sabihin, pero kapag malapit na— bigla mong iniisip kung handa ka bang panindigan ang magiging kapalit. Gabi na nang magkita kami ni Mara. Hindi planado. Isang tawag lang, isang tanong kung gising pa ba ako. Naglakad kami sa tahimik na kalsada, yung tipong halos kami lang ang tao. May ilaw sa bawat poste, pero mas maliwanag ang mga iniisip ko. Hindi kami agad nagsalita. Parang pareho kaming may gustong aminin— pero walang gustong maunang masugatan. “Christian,” bigla niyang sabi, huminto siya sa paglalakad. Huminto rin ako. “May sasabihin sana ako,” dagdag niya, tapos bigla siyang ngumiti, parang binawi ang lakas ng loob. “Pero huwag na lang.” Doon ko naramdaman ang tibok ng dibdib ko. Yung klaseng tibok na hindi dahil sa kaba— kundi dahil sa takot na mawala ang pagkakataon. “Mara,” sabi ko, halos pabulong, “minsan ba… natatakot kang sabihin ang totoo dahil...