♀️ THE WOMAN WHO CAME AFTER HER

EPISODE 7 — “THE LINE WE SHOULDN’T CROSS”

Christian’s POV — Full Version

The Woman Who Came After Her

May mga gabi na sinusubok ka hindi dahil may mali—

kundi dahil may tama.

Gabi na ulit nang magkita kami ni Mara.

Pareho kaming pagod.

Pareho ring tahimik.

Umulan nang bigla.

Hindi malakas—

yung sapat lang para mapilitan kaming tumigil sa ilalim ng isang lumang waiting shed.

Magkalapit kami.

Masyadong magkalapit para sabihing walang ibig sabihin.

Naririnig ko ang paghinga niya.

Ramdam ko ang init ng balat niya kahit hindi ko siya hinahawakan.

“Christian,” mahina niyang sabi,

“nahihirapan na akong magpanggap na wala akong nararamdaman.”

Hindi ko agad sinagot.

Dahil kung magsasalita ako,

baka masabi ko ang mga bagay na hindi ko na mababawi.

Tumingin ako sa kanya.

Ang mga mata niya—

walang hiling,

walang pagpilit.

Katotohanan lang.

“Mara,” sagot ko,

“kung lalapit pa ako…

hindi ko alam kung kaya kong umatras.”

Lumapit siya ng kalahating hakbang.

Sapat para mawala ang espasyo sa pagitan namin.

Sapat para maramdaman ko ang sarili kong kahinaan.

Sandali lang.

Isang segundo na parang walang hanggan.

At doon ko napagtanto—

may linya kaming pareho nang nakikita.

At pareho kaming takot tawirin.

Dahan-dahan siyang umatras.

“Hindi pa,” sabi niya.

“Pero malapit na.”

Tumango ako.

Dahil alam kong kung tatawid kami sa gabing ’yon,

baka hindi na namin makilala ang sarili namin sa umaga.

Tumigil ang ulan.

Pero hindi ang bagyo sa loob ko.

Naglakad kami palayo sa isa’t isa.

Walang hinanakit.

Walang galit.

Pero may pangakong hindi binigkas.

At sa gabing ’yon,

hindi namin tinawid ang linya.

Pero pareho naming alam—

ang pinakadelikadong distansya ay hindi ang malayo…

kundi ang sobrang lapit na kailangan mong umiwas. 


ITUTULOY...

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

🌙 The House On Lavender Hill Episode 2 — “The Portraits That Watch”

🕯️ EPISODE 2 — “The Portraits That Watch” Tagalog Vlogger-Style Seductive Narrative (Translation) > “Minsan… hindi tao ang unang nahuhumaling sa’yo. Minsan, ang katahimikan ng lugar kung saan ka pinakalungkot.” Hi… ako si Joyce. At ito na ‘yung bahagi ng confession ko kung saan nagsimula akong hawakan ng bahay sa Lavender Hill… sa parte ng sarili kong akala ko matagal nang patay. --- ANG MGA PORTRAIT Pagka-second morning ko sa Lavender Hill, iba ang bigat ng hangin. Hindi madilim. Hindi naman nakakatakot. Pero… puno. Parang may nagbabantay sa bawat paghinga ko. Habang naglalakad ako sa hallway, tumigil ako sa harap ng portraits ni Clara — ang yumaong asawa ni Thomas. Maganda siya. Sosyal, elegante… at may lungkot na hindi mo alam kung saan nanggagaling. Pero ang kakaiba? Parang sumusunod ang mga mata niya sa akin. Hindi sa paraang parang multo… kundi parang isang babaeng nakamasid sa kapwa babae. Tahimik. Malalim. At parang alam niya ang lahat ng tinatago ko sa sarili ko. At tuwing...
Read more

🌃 The Night We Almost Loved EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY”

 🌃 The Night We Almost Loved  EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY” Christian’s POV — Full Version --- May mga gabi na hindi mo kailangan ng sigawan, luha, o drama para magdesisyon. May mga gabing tahimik—pero doon ka pinaka-nasusubok. Ito ang gabing pinili kong umalis. Hindi dahil hindi ko na siya mahal. Hindi dahil napagod ako. Kundi dahil minahal ko na siya nang sobra—na kung magpapatuloy pa ako, mawawala na ang sarili ko. Umaga na halos nang umalis ako sa condo ni Alina. Nakatulog siya sa sofa, ang kamay niya nakapatong pa rin sa gilid ng braso ko, parang ayaw pa rin akong pakawalan kahit tulog na siya. Pinagmasdan ko siya sandali. Tahimik. Mahina ang paghinga. At doon ko nakita kung gaano ko siya gustong alagaan—kahit alam kong hindi ako ang pipiliin niya. Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya sa akin. Hindi niya namalayan. Parang mas mabuti na rin. Sa kusina, umupo ako saglit. Kinuha ko ang phone ko. May gusto akong iwan, pero hindi mensahe na magpapagulo sa ka...
Read more

🌙🕯️The House On Lavender Hill Episode 3 — “The Typewriter’s Secret”

🌙🕯️ Episode 3 — “The Typewriter’s Secret” Confession Series #4: The House on Lavender Hill Taglish Vlogger-Style Emotional Seductive Narrative > “May mga salita na hindi mo sinasabi… pero pinipilit ng puso mong isulat.” Ako si Joyce… and this is the moment na hindi ko na alam kung imagination ko lang ba — o may mas malalim nang nangyayari sa Lavender Hill. --- THE SOUNDS AT MIDNIGHT Gabi. Tahimik. Pero hindi ako makatulog. May rhythm sa bahay. Hindi footsteps. Hindi hangin. Kundi tunog ng lumang typewriter. Tak… tak… tak… Mahinahon. Consistent. Parang may taong nagsusulat ng confession habang natutulog ang buong mundo. Lumabas ako ng kwarto, dahan-dahan. Ayokong isipin na multo. Ayokong isipin na tao rin… pero mas ayokong isipin na baka narinig ko lang lahat sa utak ko. Pagbukas ko ng study room, the typewriter was there. Old, dusty… but the keys were still moving. Mag-isa. At may papel na lumalabas. --- THE LETTER Huminto ang tunog. Tapos biglang nag-slide ang papel sa harap ko. ...
Read more