♀️ THE WOMAN WHO CAME AFTER HER

 EPISODE 9 — “THE NIGHT WE ALMOST FELL AGAIN”

Christian’s POV — Full Version

The Woman Who Came After Her

Akala ko tapos na.

Akala ko kaya ko na.

Akala ko sapat na ang distansya para mawala kung ano man ‘to.

Pero minsan… ang tadhana talaga walang pakialam kung handa ka o hindi.

Ibabalik ka niya sa sugat na akala mo gumaling na.

Gabi.

May event sa city.

Maraming tao.

Maingay.

Maliwanag.

Pero sa gitna ng lahat ng ‘yon… siya lang ang nakita ko.

Mara.

Nakatayo siya sa kabilang dulo ng hall.

Elegant.

Kalma.

Pero ramdam kong hindi rin siya handa sa pagkikita namin.

Nagtagpo ulit ang mga mata namin.

Walang usapan.

Walang tawanan.

Pero may pagkabog.

Yung tipong kahit ang dami mong kasama… parang kayong dalawa lang ang mundo.

Hindi na ako lumapit.

Hindi rin siya lumapit.

Pero hindi rin kami umiwas.

Parang sinasadya kami dalhin ng mga hakbang namin papalapit sa isa’t isa…

hanggang sa kahit hindi namin ginusto—

naroon na kami.

Face to face.

“Hi…” mahina niyang sabi.

“Hi…” sagot ko.

At doon nagsimula ulit ang delikado.

Naglakad kami palabas.

Parehong naghahanap ng hangin.

Parehong hindi alam kung bakit sabay pa rin.

Dumiretso kami sa isang tahimik na rooftop ng building.

Walang tao.

Langit lang at lungsod sa ibaba.

At kaming dalawa na naman.

“Akala ko okay na tayo,” sabi niya.

Nakangiti… pero halatang hindi.

“Akala ko rin,” sagot ko.

Huminga siya nang malalim.

“Christian… bakit ganito?

Bakit kahit anong iwas… bumabalik pa rin tayo dito?”

Tumingin ako sa kanya.

“Mara… kasi hindi tayo tumakbo.

Umatras lang tayo.

Pero hindi natin tinapos.”

Tumahimik siya.

At sa katahimikan na ‘yon… doon pumasok ang katotohanan.

Lumapit siya ng konti.

Hindi kasing lapit ng dati.

Pero sapat para maramdaman kong nandyan pa rin lahat.

Takot.

Pagnanais.

Paglalaban.

At totoo.

“Kung lalapit pa ako…” mahina kong sabi, “malalaglag na talaga ako.”

Tumingin siya sa akin.

Hindi umiiyak.

Pero punô ng emosyon ang mata.

“Christian…”

“Kung lalapit ka… hindi na kita pipigilan.”

At doon ko naramdaman ang pinakamasakit.

Hindi ang sakit ng hindi kami pwede…

Kundi ang sakit ng… pwede naman sana.

Lumapit pa ako.

Isang pulgada na lang.

Ramdam ko ang init ng hininga niya.

Ramdam ko ang kaba niya.

Ramdam ko kung gaano niya ako gustong yakapin…

…kagaya ng kung gaano ko siya gustong hawakan.

Pero para kaming parehong nasa gilid ng bangin.

At pareho kaming takot mahulog.

Kaya doon kami tumigil.

Sa pagitan.

Sa gitna.

Sa lugar kung saan hindi kami magkasama…

pero hindi rin kami hiwalay.

She closed her eyes.

I did too.

Pero walang halik na nangyari.

Walang hawak.

Walang yakap.

Pero sa gabing ‘yon?

Parang bumagsak na kami pareho.

Hindi sa isa’t isa.

Kundi sa sakit.

“Hindi pa,” sabi ko.

“Hindi pa,” ulit niya.

At doon namin ulit pinili ang distansya.

Pero mas masakit na ngayon.

Kasi ngayon… alam na namin kung gaano katotoo ang nararamdaman namin.

ITUTULOY...