♀️ THE WOMAN WHO CAME AFTER HER EPISODE 14 — “THE NIGHT SHE PULLED AWAY”

♀️ THE WOMAN WHO CAME AFTER HER 

EPISODE 14 — “THE NIGHT SHE PULLED AWAY”

Christian’s POV — Full Version

The Woman Who Came After Her

Hindi lahat ng paglayo ay galit.

Minsan, pagod lang.

At minsan,

iyon ang mas masakit tanggapin.

Napansin ko agad ang pagbabago.

Hindi sa mga salita—

kundi sa pagitan.

Mas madalang na ang messages.

Mas maikli ang replies.

Mas maraming “okay lang” na halatang hindi totoo.

Hindi siya umiiwas nang lantaran.

Hindi rin siya nagtatampo.

Pero may distansyang hindi ko na kayang ipagkaila.

Nagkita kami ulit matapos ang ilang araw.

Parehong present.

Parehong nandiyan.

Pero parang may kulang.

Umupo kami sa dati naming lugar.

Parehong tahimik.

“Mara,” sabi ko,

“may nagawa ba akong mali?”

Tumingin siya sa akin—

matagal.

Parang pinipili kung alin ang sasabihin…

at alin ang itatago.

“Wala,” sagot niya.

“Hindi ka may kasalanan.”

Mas lalo akong kinabahan.

“Kasi kapag sinabi ng isang tao na wala kang kasalanan,” sabi ko,

“madalas ibig sabihin… may na-realize siya.”

Huminga siya nang malalim.

“Christian,” sabi niya,

“napagod lang ako sa paghihintay sa isang bagay

na hindi ko alam kung darating.”

Tumama iyon.

Hindi malakas.

Pero direkta.

Hindi siya humihingi ng paliwanag.

Hindi rin siya nagrereklamo.

Nagpapakatotoo lang.

“Hindi kita minamadali,” dagdag niya.

“Pero kailangan ko ring alagaan ang sarili ko.”

Tumango ako.

Dahil wala akong karapatang pigilan siya.

At doon ko naintindihan—

ang katahimikan ko,

ang pag-atras ko,

ang takot kong magsalita…

lahat iyon may epekto.

Hindi dahil masama akong tao.

Kundi dahil may taong umaasa.

Tumayo siya para umalis.

“Christian,” huling sabi niya,

“salamat sa lahat ng gabi na nanatili ka.

Pero ngayon… kailangan ko munang piliin ang sarili ko.”

Hindi siya umiyak.

Hindi rin ako.

Pero may humiwalay sa loob ko.

At habang papalayo siya,

doon ko lang naramdaman ang bigat ng mga salitang

hindi ko sinabi sa tamang oras.

Sa gabing ’yon,

hindi kami nag-away.

Hindi kami naghiwalay sa galit.

Mas masakit pa roon—

Naghiwalay kami dahil hindi sapat ang pagiging “nandiyan lang.”

At sa unang pagkakataon,

naramdaman kong

baka hindi na ako makahabol.


ITUTULOY...

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

🌙 The House On Lavender Hill Episode 2 — “The Portraits That Watch”

🕯️ EPISODE 2 — “The Portraits That Watch” Tagalog Vlogger-Style Seductive Narrative (Translation) > “Minsan… hindi tao ang unang nahuhumaling sa’yo. Minsan, ang katahimikan ng lugar kung saan ka pinakalungkot.” Hi… ako si Joyce. At ito na ‘yung bahagi ng confession ko kung saan nagsimula akong hawakan ng bahay sa Lavender Hill… sa parte ng sarili kong akala ko matagal nang patay. --- ANG MGA PORTRAIT Pagka-second morning ko sa Lavender Hill, iba ang bigat ng hangin. Hindi madilim. Hindi naman nakakatakot. Pero… puno. Parang may nagbabantay sa bawat paghinga ko. Habang naglalakad ako sa hallway, tumigil ako sa harap ng portraits ni Clara — ang yumaong asawa ni Thomas. Maganda siya. Sosyal, elegante… at may lungkot na hindi mo alam kung saan nanggagaling. Pero ang kakaiba? Parang sumusunod ang mga mata niya sa akin. Hindi sa paraang parang multo… kundi parang isang babaeng nakamasid sa kapwa babae. Tahimik. Malalim. At parang alam niya ang lahat ng tinatago ko sa sarili ko. At tuwing...
Read more

🌃 The Night We Almost Loved EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY”

 🌃 The Night We Almost Loved  EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY” Christian’s POV — Full Version --- May mga gabi na hindi mo kailangan ng sigawan, luha, o drama para magdesisyon. May mga gabing tahimik—pero doon ka pinaka-nasusubok. Ito ang gabing pinili kong umalis. Hindi dahil hindi ko na siya mahal. Hindi dahil napagod ako. Kundi dahil minahal ko na siya nang sobra—na kung magpapatuloy pa ako, mawawala na ang sarili ko. Umaga na halos nang umalis ako sa condo ni Alina. Nakatulog siya sa sofa, ang kamay niya nakapatong pa rin sa gilid ng braso ko, parang ayaw pa rin akong pakawalan kahit tulog na siya. Pinagmasdan ko siya sandali. Tahimik. Mahina ang paghinga. At doon ko nakita kung gaano ko siya gustong alagaan—kahit alam kong hindi ako ang pipiliin niya. Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya sa akin. Hindi niya namalayan. Parang mas mabuti na rin. Sa kusina, umupo ako saglit. Kinuha ko ang phone ko. May gusto akong iwan, pero hindi mensahe na magpapagulo sa ka...
Read more

🌙🕯️The House On Lavender Hill Episode 3 — “The Typewriter’s Secret”

🌙🕯️ Episode 3 — “The Typewriter’s Secret” Confession Series #4: The House on Lavender Hill Taglish Vlogger-Style Emotional Seductive Narrative > “May mga salita na hindi mo sinasabi… pero pinipilit ng puso mong isulat.” Ako si Joyce… and this is the moment na hindi ko na alam kung imagination ko lang ba — o may mas malalim nang nangyayari sa Lavender Hill. --- THE SOUNDS AT MIDNIGHT Gabi. Tahimik. Pero hindi ako makatulog. May rhythm sa bahay. Hindi footsteps. Hindi hangin. Kundi tunog ng lumang typewriter. Tak… tak… tak… Mahinahon. Consistent. Parang may taong nagsusulat ng confession habang natutulog ang buong mundo. Lumabas ako ng kwarto, dahan-dahan. Ayokong isipin na multo. Ayokong isipin na tao rin… pero mas ayokong isipin na baka narinig ko lang lahat sa utak ko. Pagbukas ko ng study room, the typewriter was there. Old, dusty… but the keys were still moving. Mag-isa. At may papel na lumalabas. --- THE LETTER Huminto ang tunog. Tapos biglang nag-slide ang papel sa harap ko. ...
Read more