♀️ THE WOMAN WHO CAME AFTER HER EPISODE 13 — “THE NIGHT I WAS AFRAID TO SAY IT”

♀️ THE WOMAN WHO CAME AFTER HER 

EPISODE 13 — “THE NIGHT I WAS AFRAID TO SAY IT”

Christian’s POV — Full Version

The Woman Who Came After Her

May mga salitang akala mo handa ka nang sabihin…

hanggang sa dumating ang sandaling kailangan mo na talagang bigkasin ang mga ito.

At doon mo malalaman

kung gaano ka talaga katapang.

Matagal ko nang alam.

Matagal ko nang nararamdaman.

Pero ang pag-alam at ang pagsasabi

ay dalawang magkaibang laban.

Nagkita kami ni Mara sa gabi.

Hindi planado.

Hindi rin inaasahan.

Naglakad lang kami—

walang direksyon,

walang dahilan.

Parang hinahayaan naming magsalita ang oras

habang kami’y nananahimik.

Tahimik siya.

Mas tahimik kaysa dati.

“Christian,” bigla niyang sabi,

“may gusto akong itanong.”

Huminto ako.

“Kung darating yung araw,” dagdag niya,

“na may maramdaman ka…

sasabiin mo ba?”

Parang may kumapit sa dibdib ko.

Dahil alam kong kung sasagot ako ng totoo…

wala nang babalikan.

Tumingin ako sa kanya.

Gusto kong sabihin ang lahat.

Gusto kong aminin kung gaano na siya kahalaga.

Pero nakita ko rin ang takot sa mga mata niya.

Hindi takot na hindi mahalin—

kundi takot na masaktan ulit.

“Mara,” maingat kong sagot,

“natatakot akong sabihin ang mga bagay

na hindi ko sigurado kung kaya kong panindigan.”

Tumango siya.

Hindi nasaktan.

Hindi rin nagalit.

Parang handa na siya sa sagot ko.

“Salamat sa katotohanan,” sabi niya.

“Mas gusto ko ‘yan kaysa sa pangakong hindi sigurado.”

Nagpatuloy kami sa paglalakad.

Mas mabigat ang hangin ngayon.

At doon ko narealize—

minsan,

ang takot ay hindi sa pagsasabi ng “mahal kita”…

kundi sa bigat ng responsibilidad na dala nito.

Nang pauwi na kami, tumigil siya.

Tumingin sa akin.

“Christian,” sabi niya,

“kung sakaling dumating yung araw

na handa ka na…

sana hindi pa huli.”

Wala akong nasabi.

Hindi dahil ayaw ko—

kundi dahil natatakot akong baka totoo.

At sa gabing ’yon,

hindi ko sinabi ang tatlong salitang iyon.

Pero bawat hakbang palayo…

mas malinaw sa akin kung gaano ko sila gustong bigkasin.


ITUTULOY...

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

🌙 The House On Lavender Hill Episode 2 — “The Portraits That Watch”

🕯️ EPISODE 2 — “The Portraits That Watch” Tagalog Vlogger-Style Seductive Narrative (Translation) > “Minsan… hindi tao ang unang nahuhumaling sa’yo. Minsan, ang katahimikan ng lugar kung saan ka pinakalungkot.” Hi… ako si Joyce. At ito na ‘yung bahagi ng confession ko kung saan nagsimula akong hawakan ng bahay sa Lavender Hill… sa parte ng sarili kong akala ko matagal nang patay. --- ANG MGA PORTRAIT Pagka-second morning ko sa Lavender Hill, iba ang bigat ng hangin. Hindi madilim. Hindi naman nakakatakot. Pero… puno. Parang may nagbabantay sa bawat paghinga ko. Habang naglalakad ako sa hallway, tumigil ako sa harap ng portraits ni Clara — ang yumaong asawa ni Thomas. Maganda siya. Sosyal, elegante… at may lungkot na hindi mo alam kung saan nanggagaling. Pero ang kakaiba? Parang sumusunod ang mga mata niya sa akin. Hindi sa paraang parang multo… kundi parang isang babaeng nakamasid sa kapwa babae. Tahimik. Malalim. At parang alam niya ang lahat ng tinatago ko sa sarili ko. At tuwing...
Read more

🌃 The Night We Almost Loved EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY”

 🌃 The Night We Almost Loved  EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY” Christian’s POV — Full Version --- May mga gabi na hindi mo kailangan ng sigawan, luha, o drama para magdesisyon. May mga gabing tahimik—pero doon ka pinaka-nasusubok. Ito ang gabing pinili kong umalis. Hindi dahil hindi ko na siya mahal. Hindi dahil napagod ako. Kundi dahil minahal ko na siya nang sobra—na kung magpapatuloy pa ako, mawawala na ang sarili ko. Umaga na halos nang umalis ako sa condo ni Alina. Nakatulog siya sa sofa, ang kamay niya nakapatong pa rin sa gilid ng braso ko, parang ayaw pa rin akong pakawalan kahit tulog na siya. Pinagmasdan ko siya sandali. Tahimik. Mahina ang paghinga. At doon ko nakita kung gaano ko siya gustong alagaan—kahit alam kong hindi ako ang pipiliin niya. Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya sa akin. Hindi niya namalayan. Parang mas mabuti na rin. Sa kusina, umupo ako saglit. Kinuha ko ang phone ko. May gusto akong iwan, pero hindi mensahe na magpapagulo sa ka...
Read more

🌙🕯️The House On Lavender Hill Episode 3 — “The Typewriter’s Secret”

🌙🕯️ Episode 3 — “The Typewriter’s Secret” Confession Series #4: The House on Lavender Hill Taglish Vlogger-Style Emotional Seductive Narrative > “May mga salita na hindi mo sinasabi… pero pinipilit ng puso mong isulat.” Ako si Joyce… and this is the moment na hindi ko na alam kung imagination ko lang ba — o may mas malalim nang nangyayari sa Lavender Hill. --- THE SOUNDS AT MIDNIGHT Gabi. Tahimik. Pero hindi ako makatulog. May rhythm sa bahay. Hindi footsteps. Hindi hangin. Kundi tunog ng lumang typewriter. Tak… tak… tak… Mahinahon. Consistent. Parang may taong nagsusulat ng confession habang natutulog ang buong mundo. Lumabas ako ng kwarto, dahan-dahan. Ayokong isipin na multo. Ayokong isipin na tao rin… pero mas ayokong isipin na baka narinig ko lang lahat sa utak ko. Pagbukas ko ng study room, the typewriter was there. Old, dusty… but the keys were still moving. Mag-isa. At may papel na lumalabas. --- THE LETTER Huminto ang tunog. Tapos biglang nag-slide ang papel sa harap ko. ...
Read more