♀️ THE WOMAN WHO CAME AFTER HER EPILOGUE — “THE MORNING AFTER THE TRUTH”

♀️ THE WOMAN WHO CAME AFTER HER 

EPILOGUE — “THE MORNING AFTER THE TRUTH”

Christian’s POV

The Woman Who Came After Her

Hindi ako nakatulog nang gabing sinabi ko ang lahat.

Hindi dahil sa kaba.

Kundi dahil sa gaan ng pakiramdam na matagal kong hindi naramdaman.

Hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa amin ni Mara.

Wala kaming ipinangako.

Wala kaming sinigurado.

Pero sa unang pagkakataon,

wala rin akong itinago.

Umaga na nang magising ako.

May liwanag na pumasok sa bintana.

Tahimik ang paligid.

At sa katahimikang iyon,

hindi ko naramdaman ang bigat ng pagsisisi.

Hindi ko inisip kung tama ba ang ginawa ko.

Hindi ko rin inisip kung may kapalit ba ang pagiging totoo.

Ang alam ko lang—

hindi ko na dinala ang bigat ng mga salitang hindi ko sinabi.

May message siya.

Hindi mahaba.

Hindi rin emosyonal.

“Salamat sa katotohanan, Christian.”

At sapat na iyon.

Hindi dahil nagkabalikan kami.

Hindi dahil may simula agad.

Kundi dahil malinaw—

hindi na kami naghiwalay sa maling dahilan.

Hindi lahat ng kwento nagtatapos sa pag-ibig.

At hindi lahat ng pag-ibig kailangang magtagal para maging totoo.

May mga taong dumarating hindi para manatili,

kundi para itama ang paraan mo ng pagmamahal.

At si Mara…

siya ang babaeng dumating pagkatapos ng sakit.

Hindi para burahin ang nakaraan.

Hindi rin para palitan ang nawala.

Kundi para ipaalala sa akin

na pwede pa pala akong magmahal

nang hindi nagtatago.

Kung sakaling hindi na kami muling magtagpo—

okay lang.

Dahil sa kwentong ito,

hindi ako nawala.

Natuto lang akong magsalita.

Natuto akong manatili.

Natuto akong maging totoo.

At minsan…

iyon na ang pinakamagandang pagtatapos.

— WAKAS —

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

🌙 The House On Lavender Hill Episode 2 — “The Portraits That Watch”

🕯️ EPISODE 2 — “The Portraits That Watch” Tagalog Vlogger-Style Seductive Narrative (Translation) > “Minsan… hindi tao ang unang nahuhumaling sa’yo. Minsan, ang katahimikan ng lugar kung saan ka pinakalungkot.” Hi… ako si Joyce. At ito na ‘yung bahagi ng confession ko kung saan nagsimula akong hawakan ng bahay sa Lavender Hill… sa parte ng sarili kong akala ko matagal nang patay. --- ANG MGA PORTRAIT Pagka-second morning ko sa Lavender Hill, iba ang bigat ng hangin. Hindi madilim. Hindi naman nakakatakot. Pero… puno. Parang may nagbabantay sa bawat paghinga ko. Habang naglalakad ako sa hallway, tumigil ako sa harap ng portraits ni Clara — ang yumaong asawa ni Thomas. Maganda siya. Sosyal, elegante… at may lungkot na hindi mo alam kung saan nanggagaling. Pero ang kakaiba? Parang sumusunod ang mga mata niya sa akin. Hindi sa paraang parang multo… kundi parang isang babaeng nakamasid sa kapwa babae. Tahimik. Malalim. At parang alam niya ang lahat ng tinatago ko sa sarili ko. At tuwing...
Read more

🌃 The Night We Almost Loved EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY”

 🌃 The Night We Almost Loved  EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY” Christian’s POV — Full Version --- May mga gabi na hindi mo kailangan ng sigawan, luha, o drama para magdesisyon. May mga gabing tahimik—pero doon ka pinaka-nasusubok. Ito ang gabing pinili kong umalis. Hindi dahil hindi ko na siya mahal. Hindi dahil napagod ako. Kundi dahil minahal ko na siya nang sobra—na kung magpapatuloy pa ako, mawawala na ang sarili ko. Umaga na halos nang umalis ako sa condo ni Alina. Nakatulog siya sa sofa, ang kamay niya nakapatong pa rin sa gilid ng braso ko, parang ayaw pa rin akong pakawalan kahit tulog na siya. Pinagmasdan ko siya sandali. Tahimik. Mahina ang paghinga. At doon ko nakita kung gaano ko siya gustong alagaan—kahit alam kong hindi ako ang pipiliin niya. Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya sa akin. Hindi niya namalayan. Parang mas mabuti na rin. Sa kusina, umupo ako saglit. Kinuha ko ang phone ko. May gusto akong iwan, pero hindi mensahe na magpapagulo sa ka...
Read more

🌙🕯️The House On Lavender Hill Episode 3 — “The Typewriter’s Secret”

🌙🕯️ Episode 3 — “The Typewriter’s Secret” Confession Series #4: The House on Lavender Hill Taglish Vlogger-Style Emotional Seductive Narrative > “May mga salita na hindi mo sinasabi… pero pinipilit ng puso mong isulat.” Ako si Joyce… and this is the moment na hindi ko na alam kung imagination ko lang ba — o may mas malalim nang nangyayari sa Lavender Hill. --- THE SOUNDS AT MIDNIGHT Gabi. Tahimik. Pero hindi ako makatulog. May rhythm sa bahay. Hindi footsteps. Hindi hangin. Kundi tunog ng lumang typewriter. Tak… tak… tak… Mahinahon. Consistent. Parang may taong nagsusulat ng confession habang natutulog ang buong mundo. Lumabas ako ng kwarto, dahan-dahan. Ayokong isipin na multo. Ayokong isipin na tao rin… pero mas ayokong isipin na baka narinig ko lang lahat sa utak ko. Pagbukas ko ng study room, the typewriter was there. Old, dusty… but the keys were still moving. Mag-isa. At may papel na lumalabas. --- THE LETTER Huminto ang tunog. Tapos biglang nag-slide ang papel sa harap ko. ...
Read more