♀️ THE WOMAN WHO CAME AFTER HER

 EPISODE 10 — “THE NIGHT I CHOSE TO STAY”

Christian’s POV — Full Version

The Woman Who Came After Her

May mga gabi na wala ka namang ginawang mali…

pero mali pa rin ang maramdaman mo.

At minsan,

mas masakit pa yung hindi ka naman pinipili…

pero pinipili mo pa rin siyang manatili sa mundo mo.

Yun ang gabing ‘yon para sa amin.

Dumaan ang ilang araw pagkatapos ng rooftop.

Hindi kami nag-usap.

Hindi kami nagparamdaman.

Pero minsan,

kahit walang mensahe…

ramdam mo pa rin yung tao.

Hindi siya naglaho sa isip ko.

Hindi rin ako nawala sa kanya.

Hanggang sa isang gabi…

tumawag siya.

Wala sa plano.

Walang warning.

“Christian…”

mahina yung boses niya sa kabilang linya.

Pagod.

Basag.

“Pwede ka ba?”

Hindi ko na tinanong kung bakit.

Hindi ko na inusisa kung ano nangyari.

Hindi ko rin inisip kung tama bang pumunta ako.

Ang alam ko lang…

kailangan niya ako.

At hindi ko kayang balewalain ‘yon.

Pagdating ko sa lugar kung nasaan siya, tahimik lang siya.

Nakapwesto sa bench sa gilid ng park,

tahimik ang gabi,

mahina ang ilaw.

Umupo ako sa tabi niya.

Hindi kami agad nag-usap.

Walang drama.

Walang pasigaw na iyak.

Pero ramdam ko ang bigat sa balikat niya.

Hanggang sa bumigay siya.

Hindi sa iyak.

Pero sa pag-amin.

“Christian… pagod na ako sa mga bagay na kailangan kong maging okay kahit hindi naman talaga ako okay.”

Tumingin ako sa kanya.

“Mara… pwede kang mapagod.

Pwede kang hindi maging matapang lagi.

Pwede kang mag-breakdown.”

Natawa siya nang mahina pero halatang puno ng sakit.

“Pero hindi ako pwedeng bumigay… Christian, may mga taong nakadepende sa akin. May mga expectations. May mga nakatitig na parang bawal akong mahina.”

At doon ko siya unang nakita nang ganito kahina.

Hindi yung alluring.

Hindi yung mysterious.

Hindi yung malakas.

Pero totoo.

At hindi ko alam kung paano ko siya tutulungan…

kaya ginawa ko lang yung kaya kong gawin.

Nanatili ako.

Hindi ko siya niyakap.

Hindi ko siya hinalikan.

Hindi ko siya inangkin.

Umupo lang ako sa tabi niya.

Tahimik.

Present.

Hindi umaalis.

Minsan kasi,

hindi mo kailangan maging hero.

Minsan, sapat na yung hindi mo siya iniwan.

Nagtagal kami doon.

May ilang tawa.

May ilang luha.

May ilang katotohanang hindi namin kayang baguhin.

Hanggang bigla siyang nagsalita.

“Christian…”

“Hmm?”

“Salamat… dahil kahit hindi kita sa’kin… nananatili ka pa rin.”

Hindi siya humingi ng dahilan.

Hindi ko rin siya binigyan.

Pero doon ko narealize:

Hindi ko pala siya kayang iwan.

Hindi pa ngayon.

Hindi pa habang ganito siya kahirap.

At kahit masaktan man ako…

pinili kong manatili.

Hindi dahil martyr ako.

Kundi dahil mahalaga siya.

Kahit hindi ako ang pinipili niya.

At sa gabing ‘yon,

wala kaming ginawang mali.

Pero wala rin kaming ginawang tama.

Pinili lang namin ang isa’t isa…

kahit alam naming hindi pa rin kami pwede.

At minsan…

yun ang pinaka-dangerous na desisyon.


ITUTULOY...

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

🌙 The House On Lavender Hill Episode 2 — “The Portraits That Watch”

🕯️ EPISODE 2 — “The Portraits That Watch” Tagalog Vlogger-Style Seductive Narrative (Translation) > “Minsan… hindi tao ang unang nahuhumaling sa’yo. Minsan, ang katahimikan ng lugar kung saan ka pinakalungkot.” Hi… ako si Joyce. At ito na ‘yung bahagi ng confession ko kung saan nagsimula akong hawakan ng bahay sa Lavender Hill… sa parte ng sarili kong akala ko matagal nang patay. --- ANG MGA PORTRAIT Pagka-second morning ko sa Lavender Hill, iba ang bigat ng hangin. Hindi madilim. Hindi naman nakakatakot. Pero… puno. Parang may nagbabantay sa bawat paghinga ko. Habang naglalakad ako sa hallway, tumigil ako sa harap ng portraits ni Clara — ang yumaong asawa ni Thomas. Maganda siya. Sosyal, elegante… at may lungkot na hindi mo alam kung saan nanggagaling. Pero ang kakaiba? Parang sumusunod ang mga mata niya sa akin. Hindi sa paraang parang multo… kundi parang isang babaeng nakamasid sa kapwa babae. Tahimik. Malalim. At parang alam niya ang lahat ng tinatago ko sa sarili ko. At tuwing...
Read more

🌃 The Night We Almost Loved EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY”

 🌃 The Night We Almost Loved  EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY” Christian’s POV — Full Version --- May mga gabi na hindi mo kailangan ng sigawan, luha, o drama para magdesisyon. May mga gabing tahimik—pero doon ka pinaka-nasusubok. Ito ang gabing pinili kong umalis. Hindi dahil hindi ko na siya mahal. Hindi dahil napagod ako. Kundi dahil minahal ko na siya nang sobra—na kung magpapatuloy pa ako, mawawala na ang sarili ko. Umaga na halos nang umalis ako sa condo ni Alina. Nakatulog siya sa sofa, ang kamay niya nakapatong pa rin sa gilid ng braso ko, parang ayaw pa rin akong pakawalan kahit tulog na siya. Pinagmasdan ko siya sandali. Tahimik. Mahina ang paghinga. At doon ko nakita kung gaano ko siya gustong alagaan—kahit alam kong hindi ako ang pipiliin niya. Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya sa akin. Hindi niya namalayan. Parang mas mabuti na rin. Sa kusina, umupo ako saglit. Kinuha ko ang phone ko. May gusto akong iwan, pero hindi mensahe na magpapagulo sa ka...
Read more

🌙🕯️The House On Lavender Hill Episode 3 — “The Typewriter’s Secret”

🌙🕯️ Episode 3 — “The Typewriter’s Secret” Confession Series #4: The House on Lavender Hill Taglish Vlogger-Style Emotional Seductive Narrative > “May mga salita na hindi mo sinasabi… pero pinipilit ng puso mong isulat.” Ako si Joyce… and this is the moment na hindi ko na alam kung imagination ko lang ba — o may mas malalim nang nangyayari sa Lavender Hill. --- THE SOUNDS AT MIDNIGHT Gabi. Tahimik. Pero hindi ako makatulog. May rhythm sa bahay. Hindi footsteps. Hindi hangin. Kundi tunog ng lumang typewriter. Tak… tak… tak… Mahinahon. Consistent. Parang may taong nagsusulat ng confession habang natutulog ang buong mundo. Lumabas ako ng kwarto, dahan-dahan. Ayokong isipin na multo. Ayokong isipin na tao rin… pero mas ayokong isipin na baka narinig ko lang lahat sa utak ko. Pagbukas ko ng study room, the typewriter was there. Old, dusty… but the keys were still moving. Mag-isa. At may papel na lumalabas. --- THE LETTER Huminto ang tunog. Tapos biglang nag-slide ang papel sa harap ko. ...
Read more