♀️ THE WOMAN WHO CAME AFTER HER

EPISODE 6 — “THE ALMOST CONFESSION”

Christian’s POV — Full Version

The Woman Who Came After Her

May mga salitang gustong-gusto mong sabihin,

pero kapag malapit na—

bigla mong iniisip kung handa ka bang panindigan ang magiging kapalit.

Gabi na nang magkita kami ni Mara.

Hindi planado.

Isang tawag lang, isang tanong kung gising pa ba ako.

Naglakad kami sa tahimik na kalsada,

yung tipong halos kami lang ang tao.

May ilaw sa bawat poste,

pero mas maliwanag ang mga iniisip ko.

Hindi kami agad nagsalita.

Parang pareho kaming may gustong aminin—

pero walang gustong maunang masugatan.

“Christian,” bigla niyang sabi, huminto siya sa paglalakad.

Huminto rin ako.

“May sasabihin sana ako,” dagdag niya,

tapos bigla siyang ngumiti, parang binawi ang lakas ng loob.

“Pero huwag na lang.”

Doon ko naramdaman ang tibok ng dibdib ko.

Yung klaseng tibok na hindi dahil sa kaba—

kundi dahil sa takot na mawala ang pagkakataon.

“Mara,” sabi ko, halos pabulong,

“minsan ba… natatakot kang sabihin ang totoo

dahil baka magbago ang lahat?”

Tumingin siya sa akin.

Hindi umiwas.

Hindi rin lumapit.

“Oo,” sagot niya.

“Pero mas natatakot akong hindi sabihin—

tapos habambuhay kong iisipin kung ano sana ang nangyari.”

Lumapit ako ng isang hakbang.

Ramdam ko ang init ng presensya niya.

Isang galaw pa,

at kaya kong sabihin ang lahat.

Pero hindi ko ginawa.

Sa halip, huminga ako nang malalim.

“May mga bagay,” sabi ko,

“na gusto kong sabihin sa’yo…

pero kailangan ko pang matutong paniwalaan

na karapat-dapat akong sabihin ang mga ’yon.”

Tahimik siya sandali.

Tapos tumango.

“Hintayin kita,” sabi niya.

“Pero hindi magpakailanman.”

Hindi iyon banta.

Hindi rin ultimatum.

Katotohanan lang.

Naglakad kami ulit.

Magkatabi.

Walang hawakan ng kamay.

Pero mas mabigat ang bawat hakbang.

At sa gabing ’yon,

hindi ako umamin.

Hindi rin siya.

Pero pareho naming alam—

ang katahimikan namin ay puno ng mga salitang hindi pa kayang bigkasin.

At minsan,

ang pinakamalapit na pagtatapat

ay ang pag-amin na hindi ka pa handa. 


ITUTULOY...

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

🌙 The House On Lavender Hill Episode 2 — “The Portraits That Watch”

🕯️ EPISODE 2 — “The Portraits That Watch” Tagalog Vlogger-Style Seductive Narrative (Translation) > “Minsan… hindi tao ang unang nahuhumaling sa’yo. Minsan, ang katahimikan ng lugar kung saan ka pinakalungkot.” Hi… ako si Joyce. At ito na ‘yung bahagi ng confession ko kung saan nagsimula akong hawakan ng bahay sa Lavender Hill… sa parte ng sarili kong akala ko matagal nang patay. --- ANG MGA PORTRAIT Pagka-second morning ko sa Lavender Hill, iba ang bigat ng hangin. Hindi madilim. Hindi naman nakakatakot. Pero… puno. Parang may nagbabantay sa bawat paghinga ko. Habang naglalakad ako sa hallway, tumigil ako sa harap ng portraits ni Clara — ang yumaong asawa ni Thomas. Maganda siya. Sosyal, elegante… at may lungkot na hindi mo alam kung saan nanggagaling. Pero ang kakaiba? Parang sumusunod ang mga mata niya sa akin. Hindi sa paraang parang multo… kundi parang isang babaeng nakamasid sa kapwa babae. Tahimik. Malalim. At parang alam niya ang lahat ng tinatago ko sa sarili ko. At tuwing...
Read more

🌃 The Night We Almost Loved EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY”

 🌃 The Night We Almost Loved  EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY” Christian’s POV — Full Version --- May mga gabi na hindi mo kailangan ng sigawan, luha, o drama para magdesisyon. May mga gabing tahimik—pero doon ka pinaka-nasusubok. Ito ang gabing pinili kong umalis. Hindi dahil hindi ko na siya mahal. Hindi dahil napagod ako. Kundi dahil minahal ko na siya nang sobra—na kung magpapatuloy pa ako, mawawala na ang sarili ko. Umaga na halos nang umalis ako sa condo ni Alina. Nakatulog siya sa sofa, ang kamay niya nakapatong pa rin sa gilid ng braso ko, parang ayaw pa rin akong pakawalan kahit tulog na siya. Pinagmasdan ko siya sandali. Tahimik. Mahina ang paghinga. At doon ko nakita kung gaano ko siya gustong alagaan—kahit alam kong hindi ako ang pipiliin niya. Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya sa akin. Hindi niya namalayan. Parang mas mabuti na rin. Sa kusina, umupo ako saglit. Kinuha ko ang phone ko. May gusto akong iwan, pero hindi mensahe na magpapagulo sa ka...
Read more

🌙🕯️The House On Lavender Hill Episode 3 — “The Typewriter’s Secret”

🌙🕯️ Episode 3 — “The Typewriter’s Secret” Confession Series #4: The House on Lavender Hill Taglish Vlogger-Style Emotional Seductive Narrative > “May mga salita na hindi mo sinasabi… pero pinipilit ng puso mong isulat.” Ako si Joyce… and this is the moment na hindi ko na alam kung imagination ko lang ba — o may mas malalim nang nangyayari sa Lavender Hill. --- THE SOUNDS AT MIDNIGHT Gabi. Tahimik. Pero hindi ako makatulog. May rhythm sa bahay. Hindi footsteps. Hindi hangin. Kundi tunog ng lumang typewriter. Tak… tak… tak… Mahinahon. Consistent. Parang may taong nagsusulat ng confession habang natutulog ang buong mundo. Lumabas ako ng kwarto, dahan-dahan. Ayokong isipin na multo. Ayokong isipin na tao rin… pero mas ayokong isipin na baka narinig ko lang lahat sa utak ko. Pagbukas ko ng study room, the typewriter was there. Old, dusty… but the keys were still moving. Mag-isa. At may papel na lumalabas. --- THE LETTER Huminto ang tunog. Tapos biglang nag-slide ang papel sa harap ko. ...
Read more