♀️ THE WOMAN WHO CAME AFTER HER EPISODE 11 — “THE NIGHT SHE LET ME SEE HER SCARS”

♀️ THE WOMAN WHO CAME AFTER HER 

EPISODE 11 — “THE NIGHT SHE LET ME SEE HER SCARS”

Christian’s POV — Full Version

The Woman Who Came After Her

May mga sugat na hindi mo kailangang hawakan

para maramdaman kung gaano kasakit.

Kailangan mo lang manatili—

at makinig.

Pagkatapos ng gabing pinili kong manatili,

akala ko babalik kami sa dati.

Sa maingat na distansya.

Sa mga salitang hindi tinutuloy.

Pero may mga sandaling kapag may nabuksan na,

hindi na ito muling maisasara.

Nagkita kami sa apartment niya.

Hindi para mag-usap nang matagal.

Hindi rin para magpaliwanag.

Tahimik lang ang gabi.

May ilaw mula sa bintana.

May katahimikang hindi na kayang takasan.

Umupo siya sa sahig, nakasandal sa couch.

Sumunod ako, hindi masyadong malapit.

Parang pareho naming alam—

may lalabas ngayong hindi na mababawi.

“Christian…” mahina niyang sabi.

“May mga bagay akong hindi ko sinasabi kahit kanino.”

Hindi ako sumagot.

Hindi dahil wala akong sasabihin—

kundi dahil ayokong putulin ang tapang na hinahanap niya.

“Hindi ako laging ganito,” dagdag niya.

“Hindi ako palaging kalmado.

Hindi rin ako palaging matatag.”

Huminga siya nang malalim.

“Natuto akong maging malakas

kasi wala akong ibang pagpipilian.”

At doon ko siya nakita—

hindi bilang babaeng gusto ko,

kundi bilang taong napagod.

Ikinuwento niya ang mga gabi na mag-isa siyang umiiyak,

ang mga umagang bumabangon siya kahit ayaw na ng katawan niya,

ang mga pagkakataong may kasama siya pero ramdam pa rin niyang mag-isa.

Hindi siya umiyak habang nagsasalita.

Pero bawat salita niya…

parang sugat na hindi na kailangang ipakita.

“Minsan,” sabi niya,

“naiinggit ako sa mga taong kayang sumandal sa iba

nang hindi natatakot na iwan.”

Napatingin ako sa kanya.

“Mara,” sabi ko,

“pwede kang sumandal sa’kin.”

Tahimik siya sandali.

“Pero hindi kita pwedeng angkinin,” sagot niya.

“Hindi kita pwedeng hingin.”

At doon ako tinamaan.

Dahil alam kong tama siya.

Lumapit ako ng kaunti.

Hindi para hawakan.

Hindi para yakapin.

Para ipakita lang na nandoon ako.

“Hindi mo kailangan akong hingin,” sabi ko.

“Nandito ako dahil pinili ko.”

Tumingin siya sa akin.

May luha sa mata—

pero hindi bumagsak.

At doon ko naintindihan:

hindi lahat ng sugat naghihilom sa yakap.

Minsan,

naghihilom sila kapag may taong handang manatili

kahit walang kapalit.

Gabi na nang tumayo ako para umalis.

Hindi niya ako pinigilan.

Hindi rin niya ako hinila.

Pero bago ako lumabas, nagsalita siya.

“Christian…

salamat sa hindi mo pag-alis

nung nakita mo kung gaano ako kahina.”

Ngumiti ako.

Hindi masaya.

Hindi rin malungkot.

Totoo lang.

“Salamat din,” sagot ko,

“sa pagtitiwala.”

At sa gabing ‘yon,

hindi kami naging magkasama.

Pero mas lalo kaming naging totoo.


ITUTULOY...

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

🌙 The House On Lavender Hill Episode 2 — “The Portraits That Watch”

🕯️ EPISODE 2 — “The Portraits That Watch” Tagalog Vlogger-Style Seductive Narrative (Translation) > “Minsan… hindi tao ang unang nahuhumaling sa’yo. Minsan, ang katahimikan ng lugar kung saan ka pinakalungkot.” Hi… ako si Joyce. At ito na ‘yung bahagi ng confession ko kung saan nagsimula akong hawakan ng bahay sa Lavender Hill… sa parte ng sarili kong akala ko matagal nang patay. --- ANG MGA PORTRAIT Pagka-second morning ko sa Lavender Hill, iba ang bigat ng hangin. Hindi madilim. Hindi naman nakakatakot. Pero… puno. Parang may nagbabantay sa bawat paghinga ko. Habang naglalakad ako sa hallway, tumigil ako sa harap ng portraits ni Clara — ang yumaong asawa ni Thomas. Maganda siya. Sosyal, elegante… at may lungkot na hindi mo alam kung saan nanggagaling. Pero ang kakaiba? Parang sumusunod ang mga mata niya sa akin. Hindi sa paraang parang multo… kundi parang isang babaeng nakamasid sa kapwa babae. Tahimik. Malalim. At parang alam niya ang lahat ng tinatago ko sa sarili ko. At tuwing...
Read more

🌃 The Night We Almost Loved EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY”

 🌃 The Night We Almost Loved  EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY” Christian’s POV — Full Version --- May mga gabi na hindi mo kailangan ng sigawan, luha, o drama para magdesisyon. May mga gabing tahimik—pero doon ka pinaka-nasusubok. Ito ang gabing pinili kong umalis. Hindi dahil hindi ko na siya mahal. Hindi dahil napagod ako. Kundi dahil minahal ko na siya nang sobra—na kung magpapatuloy pa ako, mawawala na ang sarili ko. Umaga na halos nang umalis ako sa condo ni Alina. Nakatulog siya sa sofa, ang kamay niya nakapatong pa rin sa gilid ng braso ko, parang ayaw pa rin akong pakawalan kahit tulog na siya. Pinagmasdan ko siya sandali. Tahimik. Mahina ang paghinga. At doon ko nakita kung gaano ko siya gustong alagaan—kahit alam kong hindi ako ang pipiliin niya. Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya sa akin. Hindi niya namalayan. Parang mas mabuti na rin. Sa kusina, umupo ako saglit. Kinuha ko ang phone ko. May gusto akong iwan, pero hindi mensahe na magpapagulo sa ka...
Read more

🌙🕯️The House On Lavender Hill Episode 3 — “The Typewriter’s Secret”

🌙🕯️ Episode 3 — “The Typewriter’s Secret” Confession Series #4: The House on Lavender Hill Taglish Vlogger-Style Emotional Seductive Narrative > “May mga salita na hindi mo sinasabi… pero pinipilit ng puso mong isulat.” Ako si Joyce… and this is the moment na hindi ko na alam kung imagination ko lang ba — o may mas malalim nang nangyayari sa Lavender Hill. --- THE SOUNDS AT MIDNIGHT Gabi. Tahimik. Pero hindi ako makatulog. May rhythm sa bahay. Hindi footsteps. Hindi hangin. Kundi tunog ng lumang typewriter. Tak… tak… tak… Mahinahon. Consistent. Parang may taong nagsusulat ng confession habang natutulog ang buong mundo. Lumabas ako ng kwarto, dahan-dahan. Ayokong isipin na multo. Ayokong isipin na tao rin… pero mas ayokong isipin na baka narinig ko lang lahat sa utak ko. Pagbukas ko ng study room, the typewriter was there. Old, dusty… but the keys were still moving. Mag-isa. At may papel na lumalabas. --- THE LETTER Huminto ang tunog. Tapos biglang nag-slide ang papel sa harap ko. ...
Read more