♀️ THE WOMAN WHO CAME AFTER HER

 EPISODE 8 — “THE DISTANCE WE CHOSE”

Christian’s POV — Full Version

The Woman Who Came After Her

Akala ko madali lang umiwas.

Akala ko kaya kong kontrolin ang sarili ko.

Kaya kong magpigil.

Kaya kong maglakad palayo kapag delikado na.

Pero hindi pala ganun kadali…

lalo na kung ang iniiwasan mo,

siya rin ang tanging tao na nakakagaan sa’yo.

Lumipas ang ilang araw na hindi kami nagkita ni Mara.

Hindi kami nag-usap.

Walang chat.

Walang tawag.

At doon ko naramdaman kung gaano kaingay ang katahimikan.

Parang araw-araw akong bumabalik sa eksena sa ilalim ng ulan—

kung paano siya tumingin sa akin,

kung paano ko naramdaman na kung lalapit pa ako ng kaunti…

hindi ko na magagawang umatras.

Siguro tama nga, minsan hindi mo kailangan ng halik para masabing may nangyayari na.

Minsan tingin lang… sapat na para masaktan ka.

Pero hindi ako pinabayaan ng tadhana.

Hindi rin pala niya ako gustong tantanan.

Nagkita kami sa hindi planado.

Sa parehong lugar.

Parehong gabi.

Parehong pakiramdam—pero mas mabigat na ngayon.

Nakita ko siya.

At nakita niya ako.

Walang ngiti.

Walang biro.

Just honesty.

Lumapit siya.

Hindi sobrang lapit.

Hindi rin sobrang layo.

Yung distansyang sakto lang para hindi kami masaktan… pero sapat para masaktan pa rin.

“Kamusta ka?” tanong niya.

“Okay lang,” sagot ko.

Pareho naming alam na hindi totoo ‘yon.

Huminga siya nang malalim.

“Ginusto ko ‘yung distansya,” sabi niya.

“Kasi natatakot ako sa kung ano tayo kapag wala ‘to.”

Napatingin ako sa kanya.

“Mara… natatakot din ako.”

Napangiti siya nang konti.

Hindi masaya.

Hindi rin lubusang malungkot.

Yung ngiti ng taong tanggap na niya ang sakit.

“Tama pala ‘yung ginawa natin, Christian,” sabi niya.

“Kasi kung hindi tayo naglayo… baka hindi na natin kayanin bitawan ang isa’t isa.”

Tahimik.

Yung tahimik na may bigat.

Yung tahimik na parang yakap.

At doon ko narealize:

Hindi lahat ng distansya ay dahil walang pakialam.

Minsan,

lumalayo kayo

dahil pareho kayong may pakialam.

At sa gabing ‘yon,

hindi namin pinili ang isa’t isa…

Pero pinili namin ang hindi masira ang isa’t isa.

Kaya kaming dalawa—

naglakad sa magkaibang direksyon.

Pero sa bawat hakbang na papalayo,

ramdam ko pa rin siya.

At siguro…

ramdam pa rin niya ako.


ITUTULOY...

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

🌙 The House On Lavender Hill Episode 2 — “The Portraits That Watch”

🕯️ EPISODE 2 — “The Portraits That Watch” Tagalog Vlogger-Style Seductive Narrative (Translation) > “Minsan… hindi tao ang unang nahuhumaling sa’yo. Minsan, ang katahimikan ng lugar kung saan ka pinakalungkot.” Hi… ako si Joyce. At ito na ‘yung bahagi ng confession ko kung saan nagsimula akong hawakan ng bahay sa Lavender Hill… sa parte ng sarili kong akala ko matagal nang patay. --- ANG MGA PORTRAIT Pagka-second morning ko sa Lavender Hill, iba ang bigat ng hangin. Hindi madilim. Hindi naman nakakatakot. Pero… puno. Parang may nagbabantay sa bawat paghinga ko. Habang naglalakad ako sa hallway, tumigil ako sa harap ng portraits ni Clara — ang yumaong asawa ni Thomas. Maganda siya. Sosyal, elegante… at may lungkot na hindi mo alam kung saan nanggagaling. Pero ang kakaiba? Parang sumusunod ang mga mata niya sa akin. Hindi sa paraang parang multo… kundi parang isang babaeng nakamasid sa kapwa babae. Tahimik. Malalim. At parang alam niya ang lahat ng tinatago ko sa sarili ko. At tuwing...
Read more

🌃 The Night We Almost Loved EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY”

 🌃 The Night We Almost Loved  EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY” Christian’s POV — Full Version --- May mga gabi na hindi mo kailangan ng sigawan, luha, o drama para magdesisyon. May mga gabing tahimik—pero doon ka pinaka-nasusubok. Ito ang gabing pinili kong umalis. Hindi dahil hindi ko na siya mahal. Hindi dahil napagod ako. Kundi dahil minahal ko na siya nang sobra—na kung magpapatuloy pa ako, mawawala na ang sarili ko. Umaga na halos nang umalis ako sa condo ni Alina. Nakatulog siya sa sofa, ang kamay niya nakapatong pa rin sa gilid ng braso ko, parang ayaw pa rin akong pakawalan kahit tulog na siya. Pinagmasdan ko siya sandali. Tahimik. Mahina ang paghinga. At doon ko nakita kung gaano ko siya gustong alagaan—kahit alam kong hindi ako ang pipiliin niya. Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya sa akin. Hindi niya namalayan. Parang mas mabuti na rin. Sa kusina, umupo ako saglit. Kinuha ko ang phone ko. May gusto akong iwan, pero hindi mensahe na magpapagulo sa ka...
Read more

🌙🕯️The House On Lavender Hill Episode 3 — “The Typewriter’s Secret”

🌙🕯️ Episode 3 — “The Typewriter’s Secret” Confession Series #4: The House on Lavender Hill Taglish Vlogger-Style Emotional Seductive Narrative > “May mga salita na hindi mo sinasabi… pero pinipilit ng puso mong isulat.” Ako si Joyce… and this is the moment na hindi ko na alam kung imagination ko lang ba — o may mas malalim nang nangyayari sa Lavender Hill. --- THE SOUNDS AT MIDNIGHT Gabi. Tahimik. Pero hindi ako makatulog. May rhythm sa bahay. Hindi footsteps. Hindi hangin. Kundi tunog ng lumang typewriter. Tak… tak… tak… Mahinahon. Consistent. Parang may taong nagsusulat ng confession habang natutulog ang buong mundo. Lumabas ako ng kwarto, dahan-dahan. Ayokong isipin na multo. Ayokong isipin na tao rin… pero mas ayokong isipin na baka narinig ko lang lahat sa utak ko. Pagbukas ko ng study room, the typewriter was there. Old, dusty… but the keys were still moving. Mag-isa. At may papel na lumalabas. --- THE LETTER Huminto ang tunog. Tapos biglang nag-slide ang papel sa harap ko. ...
Read more