♀️ THE WOMAN WHO CAME AFTER HER EPISODE 12 — “THE NIGHT I REALIZED I WAS FALLING”

♀️ THE WOMAN WHO CAME AFTER HER 

EPISODE 12 — “THE NIGHT I REALIZED I WAS FALLING”

Christian’s POV — Full Version

The Woman Who Came After Her

May mga sandaling hindi mo agad napapansin ang pagbabago.

Walang dramatic na eksena.

Walang biglaang pag-amin.

Hanggang sa isang gabi,

mapapansin mo na lang—

huli na.

Hindi ko agad naintindihan kung kailan nagsimula.

Kung kailan naging higit sa pag-aalala ang nararamdaman ko kay Mara.

Kung kailan tumigil ang sarili kong magtanong kung tama ba ito.

Pero sa gabing ’yon, malinaw na malinaw.

Hindi kami magkasama.

Wala siyang kaharap.

Pero naroon siya sa lahat ng iniisip ko.

Nagising ako sa kalagitnaan ng gabi.

Tahimik ang kwarto.

Madilim.

At imbes na bumalik sa tulog,

naisip ko siya.

Kung kumain na ba siya.

Kung okay lang ba siya.

Kung may tao bang handang makinig sa kanya…

kapag wala ako.

Doon ko naramdaman ang bigat sa dibdib ko.

Hindi ito simpleng pag-aalala.

Hindi rin ito dahil sa pagkasanay.

Ito ay takot—

takot na mawala ang isang taong hindi ko pa man nahahawakan,

pero malinaw na mahalaga na.

Kinabukasan, nagkita kami sandali.

Hindi para sa date.

Hindi rin para sa usapan.

Nagkita lang kami dahil pareho kaming may oras.

At dahil pareho kaming hindi marunong umiwas.

Umupo kami sa isang café.

Magkatapat.

May pagitan.

Napansin kong pagod siya.

Mas tahimik kaysa dati.

“Mara,” sabi ko,

“kumusta ka talaga?”

Ngumiti siya, pero pilit.

“Okay lang,” sagot niya.

Yung sagot na hindi mo binibigay kapag okay ka.

Hindi ko na pinilit.

Pero may gumalaw sa loob ko.

Habang umiinom siya ng kape,

napansin ko kung gaano ko siya kilala—

kung kailan siya nag-iisip,

kung kailan siya umiilag,

kung kailan siya nagkukubli.

At doon ko naintindihan:

kilala ko na siya hindi dahil sa oras,

kundi dahil sa pakiramdam.

Pag-uwi ko, doon bumagsak ang katotohanan.

Hindi ko na siya iniisip bilang posibilidad.

Iniisip ko na siya bilang pagkawala.

At ang takot na iyon—

ang takot na baka masaktan siya,

na baka mawala siya sa buhay ko nang hindi ko man lang nasabi ang totoo—

iyon ang nagsabi sa akin ng sagot.

Mahal ko na siya.

Hindi yung malakas.

Hindi yung dramatic.

Hindi yung handang sumugal agad.

Pero totoo.

Tahimik.

Malalim.

At delikado.

Hindi ko pa sinabi.

Hindi ko rin alam kung kailan ko sasabihin.

Pero sa gabing ’yon,

habang nakahiga ako at nakatitig sa kisame,

isang bagay ang malinaw:

hindi na ako basta nandito lang.

Nahuhulog na ako.

At alam kong kapag tuluyang nahulog,

hindi na sapat ang manatili lang.


ITUTULOY...

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

🌙 The House On Lavender Hill Episode 2 — “The Portraits That Watch”

🕯️ EPISODE 2 — “The Portraits That Watch” Tagalog Vlogger-Style Seductive Narrative (Translation) > “Minsan… hindi tao ang unang nahuhumaling sa’yo. Minsan, ang katahimikan ng lugar kung saan ka pinakalungkot.” Hi… ako si Joyce. At ito na ‘yung bahagi ng confession ko kung saan nagsimula akong hawakan ng bahay sa Lavender Hill… sa parte ng sarili kong akala ko matagal nang patay. --- ANG MGA PORTRAIT Pagka-second morning ko sa Lavender Hill, iba ang bigat ng hangin. Hindi madilim. Hindi naman nakakatakot. Pero… puno. Parang may nagbabantay sa bawat paghinga ko. Habang naglalakad ako sa hallway, tumigil ako sa harap ng portraits ni Clara — ang yumaong asawa ni Thomas. Maganda siya. Sosyal, elegante… at may lungkot na hindi mo alam kung saan nanggagaling. Pero ang kakaiba? Parang sumusunod ang mga mata niya sa akin. Hindi sa paraang parang multo… kundi parang isang babaeng nakamasid sa kapwa babae. Tahimik. Malalim. At parang alam niya ang lahat ng tinatago ko sa sarili ko. At tuwing...
Read more

🌃 The Night We Almost Loved EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY”

 🌃 The Night We Almost Loved  EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY” Christian’s POV — Full Version --- May mga gabi na hindi mo kailangan ng sigawan, luha, o drama para magdesisyon. May mga gabing tahimik—pero doon ka pinaka-nasusubok. Ito ang gabing pinili kong umalis. Hindi dahil hindi ko na siya mahal. Hindi dahil napagod ako. Kundi dahil minahal ko na siya nang sobra—na kung magpapatuloy pa ako, mawawala na ang sarili ko. Umaga na halos nang umalis ako sa condo ni Alina. Nakatulog siya sa sofa, ang kamay niya nakapatong pa rin sa gilid ng braso ko, parang ayaw pa rin akong pakawalan kahit tulog na siya. Pinagmasdan ko siya sandali. Tahimik. Mahina ang paghinga. At doon ko nakita kung gaano ko siya gustong alagaan—kahit alam kong hindi ako ang pipiliin niya. Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya sa akin. Hindi niya namalayan. Parang mas mabuti na rin. Sa kusina, umupo ako saglit. Kinuha ko ang phone ko. May gusto akong iwan, pero hindi mensahe na magpapagulo sa ka...
Read more

🌙🕯️The House On Lavender Hill Episode 3 — “The Typewriter’s Secret”

🌙🕯️ Episode 3 — “The Typewriter’s Secret” Confession Series #4: The House on Lavender Hill Taglish Vlogger-Style Emotional Seductive Narrative > “May mga salita na hindi mo sinasabi… pero pinipilit ng puso mong isulat.” Ako si Joyce… and this is the moment na hindi ko na alam kung imagination ko lang ba — o may mas malalim nang nangyayari sa Lavender Hill. --- THE SOUNDS AT MIDNIGHT Gabi. Tahimik. Pero hindi ako makatulog. May rhythm sa bahay. Hindi footsteps. Hindi hangin. Kundi tunog ng lumang typewriter. Tak… tak… tak… Mahinahon. Consistent. Parang may taong nagsusulat ng confession habang natutulog ang buong mundo. Lumabas ako ng kwarto, dahan-dahan. Ayokong isipin na multo. Ayokong isipin na tao rin… pero mas ayokong isipin na baka narinig ko lang lahat sa utak ko. Pagbukas ko ng study room, the typewriter was there. Old, dusty… but the keys were still moving. Mag-isa. At may papel na lumalabas. --- THE LETTER Huminto ang tunog. Tapos biglang nag-slide ang papel sa harap ko. ...
Read more