♀️ THE WOMAN WHO CAME AFTER HER EPISODE 5 — “THE FEAR OF WANTING MORE”

EPISODE 5 — “THE FEAR OF WANTING MORE”

Christian’s POV — Full Version

The Woman Who Came After Her

Hindi lahat ng takot galing sa sakit.

May mga takot na galing sa posibilidad na maging masaya ulit.

Pagkatapos ng mga araw na kasama ko si Mara,

napansin kong hinahanap ko na siya.

Hindi sa paraang desperado—

kundi sa paraang tahimik pero totoo.

Kapag may nakikita akong café,

naiisip ko kung anong oorderin niya.

Kapag may tahimik na hapon,

naiisip ko kung sasabayan niya ako ng katahimikan.

At doon ako natakot.

Dahil ang mga alaala na dahan-dahang bumabalik…

ay mga alaala ng pag-asa.

Isang gabi, nag-message siya.

“Busy ka?”

Matagal akong nakatingin sa screen.

Hindi dahil ayaw kong sumagot—

kundi dahil natatakot ako sa mararamdaman ko kapag sumagot ako.

“Medyo. Ikaw?” sagot ko.

“Okay lang. Naisip lang kita.”

Isang simpleng linya.

Pero sapat para guluhin ang buong gabi ko.

Humiga ako sa kama, nakatitig sa kisame.

Pinipigilan ang sarili kong umasa.

Pinapaalalahanan ang sarili kong huwag maghanap ng mas marami.

Kinabukasan, nagkita kami ulit.

Hindi napag-usapan ang message.

Hindi rin kailangang banggitin.

Pero may kakaibang tensyon—

hindi pisikal,

kundi emosyonal.

Habang naglalakad kami, bigla siyang tumigil.

“Christian,” sabi niya, seryoso.

Tumigil din ako.

“Kung may araw na gusto mong umatras,” dagdag niya,

“sabihin mo lang.”

Tumingin ako sa kanya.

Hindi ko nakita ang takot.

Hindi rin ang pangungulit.

Pag-unawa lang.

“Hindi ako umatras,” sagot ko,

“natatakot lang akong umasa.”

Tumango siya, parang naiintindihan.

“Ako rin,” sabi niya.

“Pero hindi ko tinatakbuhan.”

At doon ako napaisip—

baka ang takot ko hindi dahil ayaw ko ng higit pa…

kundi dahil gusto ko.

At alam kong kapag hinayaan ko ang sarili kong magnasa ng higit,

wala na akong kontrol.

At sa gabing ’yon,

habang iniisip ko siya,

napagtanto ko:

ang pinakadelikadong sandali sa paghilom

ay ang sandaling handa ka nang magmahal ulit.


ITUTULOY...

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

🌙 The House On Lavender Hill Episode 2 — “The Portraits That Watch”

🕯️ EPISODE 2 — “The Portraits That Watch” Tagalog Vlogger-Style Seductive Narrative (Translation) > “Minsan… hindi tao ang unang nahuhumaling sa’yo. Minsan, ang katahimikan ng lugar kung saan ka pinakalungkot.” Hi… ako si Joyce. At ito na ‘yung bahagi ng confession ko kung saan nagsimula akong hawakan ng bahay sa Lavender Hill… sa parte ng sarili kong akala ko matagal nang patay. --- ANG MGA PORTRAIT Pagka-second morning ko sa Lavender Hill, iba ang bigat ng hangin. Hindi madilim. Hindi naman nakakatakot. Pero… puno. Parang may nagbabantay sa bawat paghinga ko. Habang naglalakad ako sa hallway, tumigil ako sa harap ng portraits ni Clara — ang yumaong asawa ni Thomas. Maganda siya. Sosyal, elegante… at may lungkot na hindi mo alam kung saan nanggagaling. Pero ang kakaiba? Parang sumusunod ang mga mata niya sa akin. Hindi sa paraang parang multo… kundi parang isang babaeng nakamasid sa kapwa babae. Tahimik. Malalim. At parang alam niya ang lahat ng tinatago ko sa sarili ko. At tuwing...
Read more

🌃 The Night We Almost Loved EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY”

 🌃 The Night We Almost Loved  EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY” Christian’s POV — Full Version --- May mga gabi na hindi mo kailangan ng sigawan, luha, o drama para magdesisyon. May mga gabing tahimik—pero doon ka pinaka-nasusubok. Ito ang gabing pinili kong umalis. Hindi dahil hindi ko na siya mahal. Hindi dahil napagod ako. Kundi dahil minahal ko na siya nang sobra—na kung magpapatuloy pa ako, mawawala na ang sarili ko. Umaga na halos nang umalis ako sa condo ni Alina. Nakatulog siya sa sofa, ang kamay niya nakapatong pa rin sa gilid ng braso ko, parang ayaw pa rin akong pakawalan kahit tulog na siya. Pinagmasdan ko siya sandali. Tahimik. Mahina ang paghinga. At doon ko nakita kung gaano ko siya gustong alagaan—kahit alam kong hindi ako ang pipiliin niya. Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya sa akin. Hindi niya namalayan. Parang mas mabuti na rin. Sa kusina, umupo ako saglit. Kinuha ko ang phone ko. May gusto akong iwan, pero hindi mensahe na magpapagulo sa ka...
Read more

🌙🕯️The House On Lavender Hill Episode 3 — “The Typewriter’s Secret”

🌙🕯️ Episode 3 — “The Typewriter’s Secret” Confession Series #4: The House on Lavender Hill Taglish Vlogger-Style Emotional Seductive Narrative > “May mga salita na hindi mo sinasabi… pero pinipilit ng puso mong isulat.” Ako si Joyce… and this is the moment na hindi ko na alam kung imagination ko lang ba — o may mas malalim nang nangyayari sa Lavender Hill. --- THE SOUNDS AT MIDNIGHT Gabi. Tahimik. Pero hindi ako makatulog. May rhythm sa bahay. Hindi footsteps. Hindi hangin. Kundi tunog ng lumang typewriter. Tak… tak… tak… Mahinahon. Consistent. Parang may taong nagsusulat ng confession habang natutulog ang buong mundo. Lumabas ako ng kwarto, dahan-dahan. Ayokong isipin na multo. Ayokong isipin na tao rin… pero mas ayokong isipin na baka narinig ko lang lahat sa utak ko. Pagbukas ko ng study room, the typewriter was there. Old, dusty… but the keys were still moving. Mag-isa. At may papel na lumalabas. --- THE LETTER Huminto ang tunog. Tapos biglang nag-slide ang papel sa harap ko. ...
Read more