♀️ THE WOMAN WHO CAME AFTER HER EPISODE 3 — “THE SILENCE I DIDN’T NEED TO ESCAPE”

 EPISODE 3 — “THE SILENCE I DIDN’T NEED TO ESCAPE”

Christian’s POV — Full Version

The Woman Who Came After Her

Dati, takot ako sa katahimikan.

Kapag tahimik, lumalabas ang mga alaala—

mga gabing hindi ko na maibabalik,

mga salitang hindi ko nasabi.

Kaya sanay akong tumakas.

Magpalipas ng oras.

Maghanap ng ingay para hindi mag-isip.

Pero kasama si Mara…

iba ang katahimikan.

Naglakad kami sa park isang hapon.

Walang plano.

Walang direksyon.

Hindi niya tinanong kung saan kami pupunta.

Hindi rin ako nagtanong kung bakit kami magkasama.

Parang sapat na ang paglalakad sa iisang direksyon.

May mga sandaling wala kaming sinasabi.

Walang kwento.

Walang tanong.

Pero hindi awkward.

Hindi rin mabigat.

“Hindi ka ba nababagot kapag tahimik?” tanong ko bigla.

Umiling siya.

“Mas nababagot ako kapag maraming sinasabi pero walang totoo.”

Tinamaan ako.

Tumigil kami sa may bangko sa ilalim ng puno.

Umupo siya, pinagmamasdan ang mga dumadaang tao.

“Sanay akong maging mag-isa,” dagdag niya.

“Kaya hindi ko kailangan ng taong magpupuno ng ingay.”

Tahimik akong nakinig.

Hindi ko siningit ang sarili ko sa sinabi niya.

At doon ko napansin—

hindi niya ako kinukumbinsi na manatili.

Hindi niya rin ako tinutulak palayo.

Hinahayaan niya lang akong nandoon.

Umupo ako sa tabi niya.

Hindi sobrang lapit.

Hindi rin malayo.

At sa unang pagkakataon,

hindi ko hinanap ang cellphone ko.

Hindi ko inisip ang oras.

May dumaan na mahinang hangin.

Tumabi ang siko namin.

Hindi niya inalis.

Hindi rin ako umatras.

Hindi kami nagkatinginan.

Pero pareho naming alam.

“Christian,” bigla niyang sabi, mahina.

“Hmm?”

“Kung may araw na gusto mong tumahimik lang…

okay lang.”

Napangiti ako.

Hindi dahil sweet ang sinabi niya—

kundi dahil walang hinihingi sa dulo.

Tumango ako.

“At kung may araw na gusto mong magsalita?”

Tumingin siya sa akin.

May ngiting hindi ko mabasa.

“Sabihin ko.”

At sa katahimikang ’yon,

doon ko napagtanto ang isang bagay:

Hindi ko kailangang takasan ang sarili ko kapag kasama ko siya.

Hindi ko kailangang maging buo agad.

Pwede pala akong maghilom—habang tahimik lang.

At siguro…

iyon ang simula ng isang pakiramdam

na hindi ko minamadali,

pero hindi ko rin tinatakbuhan.


ITUTULOY...

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

🌙 The House On Lavender Hill Episode 2 — “The Portraits That Watch”

🕯️ EPISODE 2 — “The Portraits That Watch” Tagalog Vlogger-Style Seductive Narrative (Translation) > “Minsan… hindi tao ang unang nahuhumaling sa’yo. Minsan, ang katahimikan ng lugar kung saan ka pinakalungkot.” Hi… ako si Joyce. At ito na ‘yung bahagi ng confession ko kung saan nagsimula akong hawakan ng bahay sa Lavender Hill… sa parte ng sarili kong akala ko matagal nang patay. --- ANG MGA PORTRAIT Pagka-second morning ko sa Lavender Hill, iba ang bigat ng hangin. Hindi madilim. Hindi naman nakakatakot. Pero… puno. Parang may nagbabantay sa bawat paghinga ko. Habang naglalakad ako sa hallway, tumigil ako sa harap ng portraits ni Clara — ang yumaong asawa ni Thomas. Maganda siya. Sosyal, elegante… at may lungkot na hindi mo alam kung saan nanggagaling. Pero ang kakaiba? Parang sumusunod ang mga mata niya sa akin. Hindi sa paraang parang multo… kundi parang isang babaeng nakamasid sa kapwa babae. Tahimik. Malalim. At parang alam niya ang lahat ng tinatago ko sa sarili ko. At tuwing...
Read more

🌃 The Night We Almost Loved EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY”

 🌃 The Night We Almost Loved  EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY” Christian’s POV — Full Version --- May mga gabi na hindi mo kailangan ng sigawan, luha, o drama para magdesisyon. May mga gabing tahimik—pero doon ka pinaka-nasusubok. Ito ang gabing pinili kong umalis. Hindi dahil hindi ko na siya mahal. Hindi dahil napagod ako. Kundi dahil minahal ko na siya nang sobra—na kung magpapatuloy pa ako, mawawala na ang sarili ko. Umaga na halos nang umalis ako sa condo ni Alina. Nakatulog siya sa sofa, ang kamay niya nakapatong pa rin sa gilid ng braso ko, parang ayaw pa rin akong pakawalan kahit tulog na siya. Pinagmasdan ko siya sandali. Tahimik. Mahina ang paghinga. At doon ko nakita kung gaano ko siya gustong alagaan—kahit alam kong hindi ako ang pipiliin niya. Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya sa akin. Hindi niya namalayan. Parang mas mabuti na rin. Sa kusina, umupo ako saglit. Kinuha ko ang phone ko. May gusto akong iwan, pero hindi mensahe na magpapagulo sa ka...
Read more

🌙🕯️The House On Lavender Hill Episode 3 — “The Typewriter’s Secret”

🌙🕯️ Episode 3 — “The Typewriter’s Secret” Confession Series #4: The House on Lavender Hill Taglish Vlogger-Style Emotional Seductive Narrative > “May mga salita na hindi mo sinasabi… pero pinipilit ng puso mong isulat.” Ako si Joyce… and this is the moment na hindi ko na alam kung imagination ko lang ba — o may mas malalim nang nangyayari sa Lavender Hill. --- THE SOUNDS AT MIDNIGHT Gabi. Tahimik. Pero hindi ako makatulog. May rhythm sa bahay. Hindi footsteps. Hindi hangin. Kundi tunog ng lumang typewriter. Tak… tak… tak… Mahinahon. Consistent. Parang may taong nagsusulat ng confession habang natutulog ang buong mundo. Lumabas ako ng kwarto, dahan-dahan. Ayokong isipin na multo. Ayokong isipin na tao rin… pero mas ayokong isipin na baka narinig ko lang lahat sa utak ko. Pagbukas ko ng study room, the typewriter was there. Old, dusty… but the keys were still moving. Mag-isa. At may papel na lumalabas. --- THE LETTER Huminto ang tunog. Tapos biglang nag-slide ang papel sa harap ko. ...
Read more