♀️ THE WOMAN WHO CAME AFTER HER EPISODE 2 — “THE WAY SHE DIDN’T ASK TOO MUCH”

EPISODE 2 — “THE WAY SHE DIDN’T ASK TOO MUCH”

Christian’s POV — Full Version

The Woman Who Came After Her

May mga tao talagang hindi mo inaasahan na babalik sa isip mo.

Hindi dahil iniwan ka nilang bitin—

kundi dahil wala silang hiningi.

Gano’n si Mara.

Ilang araw na ang lumipas mula nang makita ko siya sa café.

Hindi ko alam kung babalik pa siya roon.

Hindi ko rin inisip na hanapin siya.

Pero minsan, ang katahimikan mismo ang bumabalik sa’yo—

nang hindi mo inaanyayahan.

Bumalik ako sa café isang hapon.

Hindi dahil umaasa akong nandito siya.

Kundi dahil gusto ko lang ulit maramdaman ang katahimikang iniwan niya.

At naroon siya.

Nakatayo sa may bintana, may hawak na notebook, tila may sinusulat.

Hindi siya nagulat nang makita ako.

Hindi rin siya ngumiti agad.

“Hi,” sabi niya, parang normal lang na magkakilala na kami.

“Hi,” sagot ko.

Umupo ako sa dati kong puwesto.

Hindi kami nagtanong kung bakit kami pareho naroon.

Parang pareho naming alam—

may mga bagay na hindi kailangang ipaliwanag.

Maya-maya, nagsalita siya.

“Hindi kita hinanap,” sabi niya.

“Pero hindi rin ako nagulat na bumalik ka.”

Ngumiti ako, bahagya.

“Hindi mo rin ako tinanong kung bakit.”

Umiling siya.

“Kung gusto mong sabihin, sasabihin mo.”

Tahimik ako sandali.

Hindi dahil ayokong magsalita—

kundi dahil sanay akong may nagtatanong, may humihila ng sagot.

Si Mara, wala.

Nag-usap kami ng simple lang.

Mga libro. Mga lugar na tahimik.

Mga gabing mas masarap matulog nang maaga.

Walang tanong tungkol sa nakaraan.

Walang pilit na pag-alam kung sino ako bago ngayon.

At doon ako kinabahan.

Kasi sa katahimikang binibigay niya—

ramdam ko ang respeto.

At mas delikado iyon kaysa sa kahit anong lambing.

“Nasanay ako,” bigla kong sabi,

“na kailangan kong magpaliwanag para manatili ang isang tao.”

Tumingin siya sa akin, diretso pero hindi mapanghusga.

“Hindi kita pinapastay,” sagot niya.

“Pinipili kitang kausapin. Magkaiba ’yon.”

Tinamaan ako.

Hindi niya ako kinukulong.

Hindi niya rin ako tinataboy.

Hinahayaan niya lang akong maging ako—

sa bersyong kaya ko lang ibigay sa ngayon.

Nang paalis na kami, sabay kaming lumabas.

Walang yaya na magkita ulit.

Walang pangako.

Pero bago siya lumiko sa kabilang kalsada, tumigil siya sandali.

“Christian,” tawag niya.

“Hmm?”

“Kung dumating ang araw na gusto mong magsalita…

nandito lang ako.”

Tumango ako.

Hindi ko siya sinagot ng pangako.

Pero sa loob-loob ko, alam kong may bumukas.

Hindi siya humihingi ng higit.

At minsan, iyon mismo ang dahilan kung bakit gusto mong magbigay.

At doon ko naintindihan—

may mga taong dumarating hindi para punan ang kawalan,

kundi para respetuhin ito. 


ITUTULOY...

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

🌙 The House On Lavender Hill Episode 2 — “The Portraits That Watch”

🕯️ EPISODE 2 — “The Portraits That Watch” Tagalog Vlogger-Style Seductive Narrative (Translation) > “Minsan… hindi tao ang unang nahuhumaling sa’yo. Minsan, ang katahimikan ng lugar kung saan ka pinakalungkot.” Hi… ako si Joyce. At ito na ‘yung bahagi ng confession ko kung saan nagsimula akong hawakan ng bahay sa Lavender Hill… sa parte ng sarili kong akala ko matagal nang patay. --- ANG MGA PORTRAIT Pagka-second morning ko sa Lavender Hill, iba ang bigat ng hangin. Hindi madilim. Hindi naman nakakatakot. Pero… puno. Parang may nagbabantay sa bawat paghinga ko. Habang naglalakad ako sa hallway, tumigil ako sa harap ng portraits ni Clara — ang yumaong asawa ni Thomas. Maganda siya. Sosyal, elegante… at may lungkot na hindi mo alam kung saan nanggagaling. Pero ang kakaiba? Parang sumusunod ang mga mata niya sa akin. Hindi sa paraang parang multo… kundi parang isang babaeng nakamasid sa kapwa babae. Tahimik. Malalim. At parang alam niya ang lahat ng tinatago ko sa sarili ko. At tuwing...
Read more

🌃 The Night We Almost Loved EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY”

 🌃 The Night We Almost Loved  EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY” Christian’s POV — Full Version --- May mga gabi na hindi mo kailangan ng sigawan, luha, o drama para magdesisyon. May mga gabing tahimik—pero doon ka pinaka-nasusubok. Ito ang gabing pinili kong umalis. Hindi dahil hindi ko na siya mahal. Hindi dahil napagod ako. Kundi dahil minahal ko na siya nang sobra—na kung magpapatuloy pa ako, mawawala na ang sarili ko. Umaga na halos nang umalis ako sa condo ni Alina. Nakatulog siya sa sofa, ang kamay niya nakapatong pa rin sa gilid ng braso ko, parang ayaw pa rin akong pakawalan kahit tulog na siya. Pinagmasdan ko siya sandali. Tahimik. Mahina ang paghinga. At doon ko nakita kung gaano ko siya gustong alagaan—kahit alam kong hindi ako ang pipiliin niya. Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya sa akin. Hindi niya namalayan. Parang mas mabuti na rin. Sa kusina, umupo ako saglit. Kinuha ko ang phone ko. May gusto akong iwan, pero hindi mensahe na magpapagulo sa ka...
Read more

🌙🕯️The House On Lavender Hill Episode 3 — “The Typewriter’s Secret”

🌙🕯️ Episode 3 — “The Typewriter’s Secret” Confession Series #4: The House on Lavender Hill Taglish Vlogger-Style Emotional Seductive Narrative > “May mga salita na hindi mo sinasabi… pero pinipilit ng puso mong isulat.” Ako si Joyce… and this is the moment na hindi ko na alam kung imagination ko lang ba — o may mas malalim nang nangyayari sa Lavender Hill. --- THE SOUNDS AT MIDNIGHT Gabi. Tahimik. Pero hindi ako makatulog. May rhythm sa bahay. Hindi footsteps. Hindi hangin. Kundi tunog ng lumang typewriter. Tak… tak… tak… Mahinahon. Consistent. Parang may taong nagsusulat ng confession habang natutulog ang buong mundo. Lumabas ako ng kwarto, dahan-dahan. Ayokong isipin na multo. Ayokong isipin na tao rin… pero mas ayokong isipin na baka narinig ko lang lahat sa utak ko. Pagbukas ko ng study room, the typewriter was there. Old, dusty… but the keys were still moving. Mag-isa. At may papel na lumalabas. --- THE LETTER Huminto ang tunog. Tapos biglang nag-slide ang papel sa harap ko. ...
Read more