♀️ THE WOMAN WHO CAME AFTER HER EPISODE 1

 🖤 EPISODE 1 — FULL SCRIPT

“The Woman Who Came After Her”

Christian’s POV

Hindi ko sinasabing magaling na ako.

Pero hindi na rin ako wasak.

Ilang buwan na ang lumipas mula nang matutunan kong umalis kahit mahal ko.

Natuto akong gumising na walang inaabangan.

Matulog na walang hinahanap.

Tahimik ang buhay ko ngayon.

Trabaho sa umaga.

Kape sa hapon.

Mga gabing walang drama—

at akala ko, sapat na ’yon.

Hanggang isang hapon, napadpad ako sa isang maliit na café sa may gilid ng kalsada.

Hindi dahil may hinahanap ako.

Kundi dahil gusto ko lang magpahinga.

Doon ko siya nakita.

Hindi agad.

Hindi dramatic.

Hindi slow-motion moment.

Nakatayo siya sa counter, nag-oorder ng kape, suot ang simpleng blouse at maong.

Walang make-up na halata.

Walang pilit na ngiti.

Pero may katahimikan siyang hindi ko maipaliwanag.

“Next,” sabi ng barista.

Sabay kaming nagsalita.

“Caramel latte—”

“Americano—”

Nagkatinginan kami.

“Sorry,” sabay naming sabi.

Napangiti siya. Hindi malaki. Hindi flirt.

Yung ngiting parang sanay na hindi inaagawan ng pansin.

“Mauna ka na,” sabi niya.

“Okay lang,” sagot ko. “Mukhang mas kailangan mo ng tamis.”

Tumawa siya, mahina.

At ewan ko kung bakit—

doon ko unang naramdaman ang isang bagay na matagal ko nang hindi naramdaman.

Hindi kilig.

Hindi excitement.

Kalmado.

Umupo kami sa magkatabing mesa, hindi sinasadya.

Walang awkward silence.

Walang pilit na usapan.

Hanggang siya ang unang nagsalita.

“Palagi ka bang dito?”

Umiling ako.

“Ngayon lang. Ikaw?”

“Kapag kailangan kong mag-isip,” sagot niya.

Napatingin ako sa kanya.

Hindi ko alam kung bakit gusto kong itanong kung tungkol saan—

pero pinili kong huwag.

“Christian,” pakilala ko.

“Mara,” sagot niya.

Nagkamay kami.

Walang spark na nakuryente ang buong katawan ko.

Walang biglang tibok ng puso.

Pero may kakaibang pakiramdam—

parang walang kailangang patunayan.

Nag-usap kami ng konti.

Trabaho. Oras. Mga bagay na hindi personal.

At nang tumayo na siya para umalis, bigla siyang tumingin sa akin.

“Nice meeting you, Christian,” sabi niya.

“Hindi lahat ng katahimikan… nakakapagod.”

Ngumiti ako.

“At hindi lahat ng pag-uusap… kailangang humaba.”

Tumango siya.

At umalis.

Hindi ko hiningi ang number niya.

Hindi ko rin siya sinundan ng tingin.

Pero habang hawak ko ang tasa ng kape ko,

naisip ko—

Hindi siya dumating para guluhin ang buhay ko.

Dumating siya para ipaalala na may mga tao pa ring dumarating nang tama.

At sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon…

hindi ako natakot sa posibilidad.


ITUTULOY...

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

🌙 The House On Lavender Hill Episode 2 — “The Portraits That Watch”

🕯️ EPISODE 2 — “The Portraits That Watch” Tagalog Vlogger-Style Seductive Narrative (Translation) > “Minsan… hindi tao ang unang nahuhumaling sa’yo. Minsan, ang katahimikan ng lugar kung saan ka pinakalungkot.” Hi… ako si Joyce. At ito na ‘yung bahagi ng confession ko kung saan nagsimula akong hawakan ng bahay sa Lavender Hill… sa parte ng sarili kong akala ko matagal nang patay. --- ANG MGA PORTRAIT Pagka-second morning ko sa Lavender Hill, iba ang bigat ng hangin. Hindi madilim. Hindi naman nakakatakot. Pero… puno. Parang may nagbabantay sa bawat paghinga ko. Habang naglalakad ako sa hallway, tumigil ako sa harap ng portraits ni Clara — ang yumaong asawa ni Thomas. Maganda siya. Sosyal, elegante… at may lungkot na hindi mo alam kung saan nanggagaling. Pero ang kakaiba? Parang sumusunod ang mga mata niya sa akin. Hindi sa paraang parang multo… kundi parang isang babaeng nakamasid sa kapwa babae. Tahimik. Malalim. At parang alam niya ang lahat ng tinatago ko sa sarili ko. At tuwing...
Read more

🌃 The Night We Almost Loved EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY”

 🌃 The Night We Almost Loved  EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY” Christian’s POV — Full Version --- May mga gabi na hindi mo kailangan ng sigawan, luha, o drama para magdesisyon. May mga gabing tahimik—pero doon ka pinaka-nasusubok. Ito ang gabing pinili kong umalis. Hindi dahil hindi ko na siya mahal. Hindi dahil napagod ako. Kundi dahil minahal ko na siya nang sobra—na kung magpapatuloy pa ako, mawawala na ang sarili ko. Umaga na halos nang umalis ako sa condo ni Alina. Nakatulog siya sa sofa, ang kamay niya nakapatong pa rin sa gilid ng braso ko, parang ayaw pa rin akong pakawalan kahit tulog na siya. Pinagmasdan ko siya sandali. Tahimik. Mahina ang paghinga. At doon ko nakita kung gaano ko siya gustong alagaan—kahit alam kong hindi ako ang pipiliin niya. Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya sa akin. Hindi niya namalayan. Parang mas mabuti na rin. Sa kusina, umupo ako saglit. Kinuha ko ang phone ko. May gusto akong iwan, pero hindi mensahe na magpapagulo sa ka...
Read more

🌙🕯️The House On Lavender Hill Episode 3 — “The Typewriter’s Secret”

🌙🕯️ Episode 3 — “The Typewriter’s Secret” Confession Series #4: The House on Lavender Hill Taglish Vlogger-Style Emotional Seductive Narrative > “May mga salita na hindi mo sinasabi… pero pinipilit ng puso mong isulat.” Ako si Joyce… and this is the moment na hindi ko na alam kung imagination ko lang ba — o may mas malalim nang nangyayari sa Lavender Hill. --- THE SOUNDS AT MIDNIGHT Gabi. Tahimik. Pero hindi ako makatulog. May rhythm sa bahay. Hindi footsteps. Hindi hangin. Kundi tunog ng lumang typewriter. Tak… tak… tak… Mahinahon. Consistent. Parang may taong nagsusulat ng confession habang natutulog ang buong mundo. Lumabas ako ng kwarto, dahan-dahan. Ayokong isipin na multo. Ayokong isipin na tao rin… pero mas ayokong isipin na baka narinig ko lang lahat sa utak ko. Pagbukas ko ng study room, the typewriter was there. Old, dusty… but the keys were still moving. Mag-isa. At may papel na lumalabas. --- THE LETTER Huminto ang tunog. Tapos biglang nag-slide ang papel sa harap ko. ...
Read more