🌙 THE NIGHT WE ALMOST LOVED — EPISODE 5

 🌙 THE NIGHT WE ALMOST LOVED — EPISODE 5


“The First Time She Needed Me”

First-Person POV — Confession Style (Christian)



---


Hindi ko inaasahan na sa gabing iyon, ako ang magiging kanlungan niya.

Parang sa isang iglap, nakita ko ang bahagyang panghihina sa kanyang mga mata.

Si Alina ay lumapit sa akin nang may pag-aalinlangan, at ramdam ko ang tahimik na pangangailangan na hindi niya sinasabi sa salita.


Hawakan ko ang kamay niya, at hindi niya inalis ang kanyang palad.

Para bang alam niya, at ramdam niya, na ako ang naroroon para sa kanya.

Ang bawat tibok ng puso ko ay sabay sa tibok ng kanyang dibdib—hindi ko alam kung paano, ngunit alam kong may unspoken connection sa pagitan namin.


Nag-usap kami ng tahimik, tungkol sa maliit na bagay—musika, ulan, at kung paano kumikilos ang mundo sa gabi.

Ngunit sa bawat salita niya, ramdam ko ang lalim ng sugat niya, at sa bawat titig ko, alam ko na may sugat din ako.

Parang dahan-dahang nagkakatugma ang aming mga damdamin sa isang pattern na hindi namin maintindihan, ngunit ramdam na ramdam.


Hindi ko maipaliwanag, pero habang tumatagal ang gabing iyon, naramdaman ko ang init at pang-akit sa pagitan namin.

Bawat halakhak, bawat ngiti, bawat maliit na galaw ay may bigat.

At kahit alam kong delikado, hindi ko mapigilan ang sarili ko na manatili, na maging bahagi ng mundo niya kahit sa ilang oras lang.


Ang gabing iyon ay puno ng tahimik na tensyon at halong kilig.

Hindi kami nagmadali, ngunit ramdam namin ang simula ng slow burn—isang emosyon na halos pag-ibig, ngunit hindi pa dapat.

Sa bawat sandali na nakaupo ako sa tabi niya, alam ko na hindi ko malilimutan ang gabing iyon—ang unang pagkakataon na ako ang naging kanlungan niya.


Sa huli, habang ang ulan ay patuloy na bumabagsak sa labas, ramdam ko ang delikado ngunit kaakit-akit na simula ng aming kwento.

Parang bawat segundo ay may pangako na hindi pa kami handa, ngunit ramdam ko na nagsimula na ang isang kwento ng halos pag-ibig.

At sa gabing iyon, sa bawat titig at bawat ngiti, alam

 ko—hindi ko siya malilimutan.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

🌙 The House On Lavender Hill Episode 2 — “The Portraits That Watch”

🕯️ EPISODE 2 — “The Portraits That Watch” Tagalog Vlogger-Style Seductive Narrative (Translation) > “Minsan… hindi tao ang unang nahuhumaling sa’yo. Minsan, ang katahimikan ng lugar kung saan ka pinakalungkot.” Hi… ako si Joyce. At ito na ‘yung bahagi ng confession ko kung saan nagsimula akong hawakan ng bahay sa Lavender Hill… sa parte ng sarili kong akala ko matagal nang patay. --- ANG MGA PORTRAIT Pagka-second morning ko sa Lavender Hill, iba ang bigat ng hangin. Hindi madilim. Hindi naman nakakatakot. Pero… puno. Parang may nagbabantay sa bawat paghinga ko. Habang naglalakad ako sa hallway, tumigil ako sa harap ng portraits ni Clara — ang yumaong asawa ni Thomas. Maganda siya. Sosyal, elegante… at may lungkot na hindi mo alam kung saan nanggagaling. Pero ang kakaiba? Parang sumusunod ang mga mata niya sa akin. Hindi sa paraang parang multo… kundi parang isang babaeng nakamasid sa kapwa babae. Tahimik. Malalim. At parang alam niya ang lahat ng tinatago ko sa sarili ko. At tuwing...
Read more

🌃 The Night We Almost Loved EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY”

 🌃 The Night We Almost Loved  EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY” Christian’s POV — Full Version --- May mga gabi na hindi mo kailangan ng sigawan, luha, o drama para magdesisyon. May mga gabing tahimik—pero doon ka pinaka-nasusubok. Ito ang gabing pinili kong umalis. Hindi dahil hindi ko na siya mahal. Hindi dahil napagod ako. Kundi dahil minahal ko na siya nang sobra—na kung magpapatuloy pa ako, mawawala na ang sarili ko. Umaga na halos nang umalis ako sa condo ni Alina. Nakatulog siya sa sofa, ang kamay niya nakapatong pa rin sa gilid ng braso ko, parang ayaw pa rin akong pakawalan kahit tulog na siya. Pinagmasdan ko siya sandali. Tahimik. Mahina ang paghinga. At doon ko nakita kung gaano ko siya gustong alagaan—kahit alam kong hindi ako ang pipiliin niya. Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya sa akin. Hindi niya namalayan. Parang mas mabuti na rin. Sa kusina, umupo ako saglit. Kinuha ko ang phone ko. May gusto akong iwan, pero hindi mensahe na magpapagulo sa ka...
Read more

🌙🕯️The House On Lavender Hill Episode 3 — “The Typewriter’s Secret”

🌙🕯️ Episode 3 — “The Typewriter’s Secret” Confession Series #4: The House on Lavender Hill Taglish Vlogger-Style Emotional Seductive Narrative > “May mga salita na hindi mo sinasabi… pero pinipilit ng puso mong isulat.” Ako si Joyce… and this is the moment na hindi ko na alam kung imagination ko lang ba — o may mas malalim nang nangyayari sa Lavender Hill. --- THE SOUNDS AT MIDNIGHT Gabi. Tahimik. Pero hindi ako makatulog. May rhythm sa bahay. Hindi footsteps. Hindi hangin. Kundi tunog ng lumang typewriter. Tak… tak… tak… Mahinahon. Consistent. Parang may taong nagsusulat ng confession habang natutulog ang buong mundo. Lumabas ako ng kwarto, dahan-dahan. Ayokong isipin na multo. Ayokong isipin na tao rin… pero mas ayokong isipin na baka narinig ko lang lahat sa utak ko. Pagbukas ko ng study room, the typewriter was there. Old, dusty… but the keys were still moving. Mag-isa. At may papel na lumalabas. --- THE LETTER Huminto ang tunog. Tapos biglang nag-slide ang papel sa harap ko. ...
Read more