🌙 THE NIGHT WE ALMOST LOVED EPISODE 9 — “THE NIGHT I WANTED MORE”

 EPISODE 9 — “THE NIGHT I WANTED MORE”


Full Version — Tagalog narration with English dialogue



---


Gabi na pero parang ayaw ko pang umuwi. Hindi ko alam kung dahil sa lamig ng hangin, o dahil sa paraan ng pagtitig ni Elara sa’kin habang naka-upo kami sa booth ng bar. May mga ilaw na violet at gold na umiikot sa paligid, pero sa kanya lang nakatutok ang mata ko. Tahimik siya, hawak ang basong may natirang konting yelo, habang nakasandal sa upuan na para bang mabigat ang araw niya.


“Christian…” tawag niya, mahina at halos malunod sa tugtog ng bar.

“Hmm?” sagot ko, hindi ko inalis ang tingin sa kanya.


“Salamat sa pag-stay… sa pag-stay with me tonight,” sabi niya bago uminom ulit.


Hindi ko alam kung lasing siya o pagod lang. Pero ramdam ko—kanina pa siya may tinatago.


“Are you okay?” tanong ko, leaning closer para marinig niya ako.


Hindi siya sumagot agad. Pinikit niya ang mga mata, huminga ng malalim, tapos dahan-dahang bumukas. Para bang may binubuo siyang lakas.


“Can I be honest with you tonight?” tanong niya, mahina pero diretso.


Tumango ako.

“You can tell me anything.”


At doon niya ako tiningnan… tulad ng titig na kayang magbago ng isang gabi.


“Sometimes… I feel like I’m choosing the wrong things. The wrong people. The wrong moments. And tonight…” tumigil siya, ngumiti nang mapait, “…I’m scared I’m about to choose something dangerous again.”


Kinabahan ako pero hindi ko iniwas ang tingin.


“What do you mean?” tanong ko, mahina na rin.


Tiningnan niya ang kamay ko sa mesa, tapos bahagya niya iyong hinawakan—hindi buong kapit, pero sapat para tumigil ang utak ko.


“You,” sagot niya. “I mean you.”


Parang nabingi ako. Hindi ako prepared sa sagot niyang iyon. Pakiramdam ko ramdam ng buong katawan ko yung init ng kamay niya kahit bahagya lang kami nagtouch.


“Elara…” sabi ko, pero hindi ko naituloy. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin.


Ngumiti siya nang mahina, parang nahihiya pero nananadya.


“See? Dangerous, diba?”


Dahan-dahan kong inikot ang kamay ko para tuluyang hawakan ang kamay niya. Hindi niya ito inalis. Hindi rin siya tumingin sa ibang direksyon. Para kaming nasa sarili naming mundo, kahit may ingay sa paligid.


“If it’s dangerous…” bulong ko, “…then why does it feel right?”


Doon siya napatingin sa labi ko.


At doon ako tuluyang nasira.


Tumaas ang balikat niya nang malalim siyang huminga, tapos binitawan ang kamay ko para umupo nang mas diretso.


“Christian… if you stay with me longer tonight, I might want more than just company.”


Napalunok ako. Hindi ko alam kung panakot ba iyon o paanyaya.


She leaned closer, her voice lower than the music—


“So tell me now… are you staying? Or should I walk away before I cross a line I can’t undo?”


Hindi ko alam kung adrenaline ba, alak, o siya… pero ang malinaw lang—


Gusto ko siyang piliin. Kahit mali. Kahit hindi sigurado. Kahit masaktan pa ako.


At nang tumingin ako sa kanya ulit, handa na akong sagutin siya.


“I'm staying,” bulong ko.

With no hesitation. No fear. Just her.


Elara bit her bottom lip, at doon ko nakita

—

hindi lang siya natatakot.

Naghihintay siya.


At ako…

ako ang dahilan.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

🌙 The House On Lavender Hill Episode 2 — “The Portraits That Watch”

🕯️ EPISODE 2 — “The Portraits That Watch” Tagalog Vlogger-Style Seductive Narrative (Translation) > “Minsan… hindi tao ang unang nahuhumaling sa’yo. Minsan, ang katahimikan ng lugar kung saan ka pinakalungkot.” Hi… ako si Joyce. At ito na ‘yung bahagi ng confession ko kung saan nagsimula akong hawakan ng bahay sa Lavender Hill… sa parte ng sarili kong akala ko matagal nang patay. --- ANG MGA PORTRAIT Pagka-second morning ko sa Lavender Hill, iba ang bigat ng hangin. Hindi madilim. Hindi naman nakakatakot. Pero… puno. Parang may nagbabantay sa bawat paghinga ko. Habang naglalakad ako sa hallway, tumigil ako sa harap ng portraits ni Clara — ang yumaong asawa ni Thomas. Maganda siya. Sosyal, elegante… at may lungkot na hindi mo alam kung saan nanggagaling. Pero ang kakaiba? Parang sumusunod ang mga mata niya sa akin. Hindi sa paraang parang multo… kundi parang isang babaeng nakamasid sa kapwa babae. Tahimik. Malalim. At parang alam niya ang lahat ng tinatago ko sa sarili ko. At tuwing...
Read more

🌃 The Night We Almost Loved EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY”

 🌃 The Night We Almost Loved  EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY” Christian’s POV — Full Version --- May mga gabi na hindi mo kailangan ng sigawan, luha, o drama para magdesisyon. May mga gabing tahimik—pero doon ka pinaka-nasusubok. Ito ang gabing pinili kong umalis. Hindi dahil hindi ko na siya mahal. Hindi dahil napagod ako. Kundi dahil minahal ko na siya nang sobra—na kung magpapatuloy pa ako, mawawala na ang sarili ko. Umaga na halos nang umalis ako sa condo ni Alina. Nakatulog siya sa sofa, ang kamay niya nakapatong pa rin sa gilid ng braso ko, parang ayaw pa rin akong pakawalan kahit tulog na siya. Pinagmasdan ko siya sandali. Tahimik. Mahina ang paghinga. At doon ko nakita kung gaano ko siya gustong alagaan—kahit alam kong hindi ako ang pipiliin niya. Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya sa akin. Hindi niya namalayan. Parang mas mabuti na rin. Sa kusina, umupo ako saglit. Kinuha ko ang phone ko. May gusto akong iwan, pero hindi mensahe na magpapagulo sa ka...
Read more

🌙🕯️The House On Lavender Hill Episode 3 — “The Typewriter’s Secret”

🌙🕯️ Episode 3 — “The Typewriter’s Secret” Confession Series #4: The House on Lavender Hill Taglish Vlogger-Style Emotional Seductive Narrative > “May mga salita na hindi mo sinasabi… pero pinipilit ng puso mong isulat.” Ako si Joyce… and this is the moment na hindi ko na alam kung imagination ko lang ba — o may mas malalim nang nangyayari sa Lavender Hill. --- THE SOUNDS AT MIDNIGHT Gabi. Tahimik. Pero hindi ako makatulog. May rhythm sa bahay. Hindi footsteps. Hindi hangin. Kundi tunog ng lumang typewriter. Tak… tak… tak… Mahinahon. Consistent. Parang may taong nagsusulat ng confession habang natutulog ang buong mundo. Lumabas ako ng kwarto, dahan-dahan. Ayokong isipin na multo. Ayokong isipin na tao rin… pero mas ayokong isipin na baka narinig ko lang lahat sa utak ko. Pagbukas ko ng study room, the typewriter was there. Old, dusty… but the keys were still moving. Mag-isa. At may papel na lumalabas. --- THE LETTER Huminto ang tunog. Tapos biglang nag-slide ang papel sa harap ko. ...
Read more