🌙 THE NIGHT WE ALMOST LOVED — EPISODE 7 - “The Walk We Tried to Avoid”

 🌙 THE NIGHT WE ALMOST LOVED — EPISODE 7  - “The Walk We Tried to Avoid”

First-Person POV — Christian


Hindi ko alam kung bakit napahaba nang ganun ang lakad namin, pero wala ni isa sa amin ang nagsabing umuwi na.

Ang lakas ng hangin, malamig, at basa pa ang kalsada dahil sa ulan kanina—pero sa pagitan naming dalawa, mas mainit ang tension kaysa sa paligid.

Tahimik siyang naglalakad sa tabi ko, at bawat hakbang namin palapit nang palapit ang nararamdaman kong pagkailang… na hindi ko naman gustong iwasan.


Napatingin siya sa akin, tapos ay bigla siyang huminto sa ilalim ng poste ng ilaw.

May anino sa mukha niya, pero ‘yung mata niya—sobrang malinaw, sobrang diretso.

"Christian… bakit ba parang ang dali mong basahin?"

Hindi ko alam kung compliment ba ‘yon o warning, pero ramdam ko ang panginginig sa boses niya.

Parang hindi siya sanay sa taong nakakaintindi sa kanya.

Parang hindi siya sanay na may kumikiliti sa mga pader na matagal na niyang tinayo.


Nagsimula siyang maglakad ulit pero mas mabagal, parang hinihintay ako.

Sumabay ako… mas malapit ngayon kaysa kanina.

At sa bawat pag-angat ng hangin, nagtatama ang manggas ng damit namin.

Walang humahawak. Walang lumalapit nang sobra.

Pero bawat haplos ng tela sa balat namin, mas malakas kaysa sa totoong hawak.


"Hindi kita maintindihan," sabi niya bigla, mahina pero malinaw.

Tumingin ako sa kanya.

"Ako rin sa’yo."

Ngumiti siya—hindi masaya, hindi rin malungkot.

‘Yun ‘yong ngiting parang sinasabi na pareho kaming lumalapit sa isang bagay na ayaw naming pangalanan.


Pagdating namin sa isang tindahan na sarado na, tumigil siya at sumandal sa pader.

Hinawakan niya ang buhok niya, parang nag-iisip nang malalim.

"Alam mo bang… matagal na akong hindi lumalabas ng ganito?" sabi niya.

"Ngano?" hindi ko maiwasang tanungin.

Ibinaling niya ang tingin sa kalsada, huminga nang malalim.

"Kasi may mga bagay akong… tinatakasan."


Hindi ko siya tinanong kung ano.

Hindi ko pinilit.

Pero lumapit ako ng kaunti—hindi sobra, hindi kulang.

Enough para maramdaman niyang hindi siya nag-iisa.

Enough para malaman niyang safe siya kahit may tinatakbuhan siya.


At doon niya ako tinitigan…

tapos dahan-dahang ngumiti.

"You’re trouble, Christian."

Hindi ko alam kung biro ba ‘yon o babala.

Pero sa paraan niya ako tinitigan—

parang siya mismo ang takot kung ano ang kakalabasan namin.


At sa gabing ‘yon, sa ilalim ng streetlight, habang nakatayo lang kami sa isang saradong tindahan…

para kaming dalawang taong nakasabit sa gilid ng isang cliff.

Hindi kami nahuhulog.

Pero unti-unting nauubos ang distansya.


Isang almost na hindi namin alam kung kaya pa naming pigilan.


ITUTULOY...

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

🌙 The House On Lavender Hill Episode 2 — “The Portraits That Watch”

🕯️ EPISODE 2 — “The Portraits That Watch” Tagalog Vlogger-Style Seductive Narrative (Translation) > “Minsan… hindi tao ang unang nahuhumaling sa’yo. Minsan, ang katahimikan ng lugar kung saan ka pinakalungkot.” Hi… ako si Joyce. At ito na ‘yung bahagi ng confession ko kung saan nagsimula akong hawakan ng bahay sa Lavender Hill… sa parte ng sarili kong akala ko matagal nang patay. --- ANG MGA PORTRAIT Pagka-second morning ko sa Lavender Hill, iba ang bigat ng hangin. Hindi madilim. Hindi naman nakakatakot. Pero… puno. Parang may nagbabantay sa bawat paghinga ko. Habang naglalakad ako sa hallway, tumigil ako sa harap ng portraits ni Clara — ang yumaong asawa ni Thomas. Maganda siya. Sosyal, elegante… at may lungkot na hindi mo alam kung saan nanggagaling. Pero ang kakaiba? Parang sumusunod ang mga mata niya sa akin. Hindi sa paraang parang multo… kundi parang isang babaeng nakamasid sa kapwa babae. Tahimik. Malalim. At parang alam niya ang lahat ng tinatago ko sa sarili ko. At tuwing...
Read more

🌃 The Night We Almost Loved EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY”

 🌃 The Night We Almost Loved  EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY” Christian’s POV — Full Version --- May mga gabi na hindi mo kailangan ng sigawan, luha, o drama para magdesisyon. May mga gabing tahimik—pero doon ka pinaka-nasusubok. Ito ang gabing pinili kong umalis. Hindi dahil hindi ko na siya mahal. Hindi dahil napagod ako. Kundi dahil minahal ko na siya nang sobra—na kung magpapatuloy pa ako, mawawala na ang sarili ko. Umaga na halos nang umalis ako sa condo ni Alina. Nakatulog siya sa sofa, ang kamay niya nakapatong pa rin sa gilid ng braso ko, parang ayaw pa rin akong pakawalan kahit tulog na siya. Pinagmasdan ko siya sandali. Tahimik. Mahina ang paghinga. At doon ko nakita kung gaano ko siya gustong alagaan—kahit alam kong hindi ako ang pipiliin niya. Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya sa akin. Hindi niya namalayan. Parang mas mabuti na rin. Sa kusina, umupo ako saglit. Kinuha ko ang phone ko. May gusto akong iwan, pero hindi mensahe na magpapagulo sa ka...
Read more

🌙🕯️The House On Lavender Hill Episode 3 — “The Typewriter’s Secret”

🌙🕯️ Episode 3 — “The Typewriter’s Secret” Confession Series #4: The House on Lavender Hill Taglish Vlogger-Style Emotional Seductive Narrative > “May mga salita na hindi mo sinasabi… pero pinipilit ng puso mong isulat.” Ako si Joyce… and this is the moment na hindi ko na alam kung imagination ko lang ba — o may mas malalim nang nangyayari sa Lavender Hill. --- THE SOUNDS AT MIDNIGHT Gabi. Tahimik. Pero hindi ako makatulog. May rhythm sa bahay. Hindi footsteps. Hindi hangin. Kundi tunog ng lumang typewriter. Tak… tak… tak… Mahinahon. Consistent. Parang may taong nagsusulat ng confession habang natutulog ang buong mundo. Lumabas ako ng kwarto, dahan-dahan. Ayokong isipin na multo. Ayokong isipin na tao rin… pero mas ayokong isipin na baka narinig ko lang lahat sa utak ko. Pagbukas ko ng study room, the typewriter was there. Old, dusty… but the keys were still moving. Mag-isa. At may papel na lumalabas. --- THE LETTER Huminto ang tunog. Tapos biglang nag-slide ang papel sa harap ko. ...
Read more