🌙 THE NIGHT WE ALMOST LOVED — EPISODE 6 “Our Almost Touch”

 🌙 THE NIGHT WE ALMOST LOVED — EPISODE 6

“Our Almost Touch”

First-Person POV


Paglabas namin ng bar, sinalubong kami ng malamig na hangin at tunog ng patak ng ulan sa kalsada.

Hindi ko alam kung bakit kami nagpasya pareho na lumabas, pero parang pareho kaming hindi handang tapusin ang gabing iyon.

Naglalakad kami sa gilid ng sidewalk—mabagal, tahimik—na parang hinahayaan namin ang gabi na magsalita para sa amin.


Habang naglalakad, napansin ko kung paano niya pinipisil nang bahagya ang sarili niyang braso dahil sa lamig.

At bago ko pa mapigilan ang sarili ko, nag-abot ako ng kamay para sana akayin siya.

Pero bago pa magtagpo ang kamay namin…

tumigil siya.

Tumingin.

At ngumiti nang maliit—isang ngiti na parang nagsasabing “careful…”


Hindi niya ako tinulak.

Hindi niya rin inalis ang sarili.

Nandoon lang siya—isang pulgada mula sa akin, isang ihip ng hangin bago magtagpo ang balat namin.

At sa sandaling iyon, naramdaman ko ang pinakamalakas na tension sa pagitan namin.

Hindi kami naghawak-kamay, pero parang nagtagpo pa rin.


"Ang tahimik ng gabi no?" sabi niya habang nakatingala sa mga ilaw sa kalsada.

Pero ramdam ko na hindi iyon ang gusto niyang sabihin.

May subtext ang boses niya.

May iniingatang distansya.

May kinakatakutang lapit.


Naglakad kami ulit, mas mabagal na ngayon.

At bawat beses na magtatama ang balikat namin, parang may kuryenteng dumadaloy sa kamay ko.

Hindi ko alam kung ramdam niya iyon, ngunit tuwing titingin ako sa kanya, nakikita ko ang bahagyang paghinga niya nang malalim—parang pinipigilan ang sarili.


Gusto ko sanang sabihin na ligtas siya sa tabi ko.

Na kahit may komplikasyon sa buhay niya, hinding-hindi ko lalapastanganin ang boundaries na pinoprotektahan niya.

Pero hindi ko masabi.

Kasi kahit ako… unti-unti ko na ring nilalabanan ang sarili ko na huwag mahulog.


Pagdating sa kanto ng kalye, tumigil siya at tumingin sa akin nang matagal—sobrang tagal na parang sinusuri niya ang kaluluwa ko.

"Christian… nakakakaba ka," mahina niyang sabi.

Hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa o matakot.

Pero ngumiti ako.

"Ikaw rin."


At sa gabing iyon, hindi kami naghawak-kamay.

Pero doon nagsimula ang pinaka-delikado naming connection—

ang halos na hindi namin binibitawan.

Ang lapit na hindi namin tinatawid.

Ang tensyon na lalo lang lumalalim.


Ang halos touch na iyon—

iyon ang dahilan bakit hindi ko siya nakalimutan.

At iyon din ang gabing nagsimula akong matakot…

na baka hindi ko kayang umatras.


ITUTULOY...

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

🌙 The House On Lavender Hill Episode 2 — “The Portraits That Watch”

🕯️ EPISODE 2 — “The Portraits That Watch” Tagalog Vlogger-Style Seductive Narrative (Translation) > “Minsan… hindi tao ang unang nahuhumaling sa’yo. Minsan, ang katahimikan ng lugar kung saan ka pinakalungkot.” Hi… ako si Joyce. At ito na ‘yung bahagi ng confession ko kung saan nagsimula akong hawakan ng bahay sa Lavender Hill… sa parte ng sarili kong akala ko matagal nang patay. --- ANG MGA PORTRAIT Pagka-second morning ko sa Lavender Hill, iba ang bigat ng hangin. Hindi madilim. Hindi naman nakakatakot. Pero… puno. Parang may nagbabantay sa bawat paghinga ko. Habang naglalakad ako sa hallway, tumigil ako sa harap ng portraits ni Clara — ang yumaong asawa ni Thomas. Maganda siya. Sosyal, elegante… at may lungkot na hindi mo alam kung saan nanggagaling. Pero ang kakaiba? Parang sumusunod ang mga mata niya sa akin. Hindi sa paraang parang multo… kundi parang isang babaeng nakamasid sa kapwa babae. Tahimik. Malalim. At parang alam niya ang lahat ng tinatago ko sa sarili ko. At tuwing...
Read more

🌃 The Night We Almost Loved EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY”

 🌃 The Night We Almost Loved  EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY” Christian’s POV — Full Version --- May mga gabi na hindi mo kailangan ng sigawan, luha, o drama para magdesisyon. May mga gabing tahimik—pero doon ka pinaka-nasusubok. Ito ang gabing pinili kong umalis. Hindi dahil hindi ko na siya mahal. Hindi dahil napagod ako. Kundi dahil minahal ko na siya nang sobra—na kung magpapatuloy pa ako, mawawala na ang sarili ko. Umaga na halos nang umalis ako sa condo ni Alina. Nakatulog siya sa sofa, ang kamay niya nakapatong pa rin sa gilid ng braso ko, parang ayaw pa rin akong pakawalan kahit tulog na siya. Pinagmasdan ko siya sandali. Tahimik. Mahina ang paghinga. At doon ko nakita kung gaano ko siya gustong alagaan—kahit alam kong hindi ako ang pipiliin niya. Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya sa akin. Hindi niya namalayan. Parang mas mabuti na rin. Sa kusina, umupo ako saglit. Kinuha ko ang phone ko. May gusto akong iwan, pero hindi mensahe na magpapagulo sa ka...
Read more

🌙🕯️The House On Lavender Hill Episode 3 — “The Typewriter’s Secret”

🌙🕯️ Episode 3 — “The Typewriter’s Secret” Confession Series #4: The House on Lavender Hill Taglish Vlogger-Style Emotional Seductive Narrative > “May mga salita na hindi mo sinasabi… pero pinipilit ng puso mong isulat.” Ako si Joyce… and this is the moment na hindi ko na alam kung imagination ko lang ba — o may mas malalim nang nangyayari sa Lavender Hill. --- THE SOUNDS AT MIDNIGHT Gabi. Tahimik. Pero hindi ako makatulog. May rhythm sa bahay. Hindi footsteps. Hindi hangin. Kundi tunog ng lumang typewriter. Tak… tak… tak… Mahinahon. Consistent. Parang may taong nagsusulat ng confession habang natutulog ang buong mundo. Lumabas ako ng kwarto, dahan-dahan. Ayokong isipin na multo. Ayokong isipin na tao rin… pero mas ayokong isipin na baka narinig ko lang lahat sa utak ko. Pagbukas ko ng study room, the typewriter was there. Old, dusty… but the keys were still moving. Mag-isa. At may papel na lumalabas. --- THE LETTER Huminto ang tunog. Tapos biglang nag-slide ang papel sa harap ko. ...
Read more