🌃 THE NIGHT WE ALMOST LOVED EPISODE 18 — “THE NIGHT SHE READ MY GOODBYE”

 🌃 THE NIGHT WE ALMOST LOVED

EPISODE 18 — “THE NIGHT SHE READ MY GOODBYE”


Christian’s POV — Full Version

  



---


Hindi ko alam kung kailan niya nabasa ang iniwan kong note.

Pero ramdam ko—

kahit wala na ako roon.


Siguro paggising niya.

Siguro nung hinanap niya ako sa kusina, sa sofa, sa pintuan.

At wala na.


Iniimagine ko siya roon, nakatayo sa gitna ng condo, hawak ang papel na hindi ko alam kung paano niya babasahin—

galit ba, masakit ba, o tahimik lang.


Dumating ang message niya bandang hapon.


Alina:

Binasa ko.


Isang salita.

Pero parang buong gabi ang bigat.


Huminga ako nang malalim bago sumagot.

Ayokong masira ang desisyong matagal kong binuo.


Me:

Hindi ko inaasahan na sasagot ka.


Matagal bago siya nag-reply.

At sa pagitan ng katahimikan, doon ko na-realize—

kahit wala na ako sa tabi niya,

hawak pa rin niya ang parte ng puso ko.


Alina:

Akala ko iiwan mo ako dahil nagkamali ako.

Pero iniwan mo ako dahil tama ka.


Mas masakit ’yon.


Umupo ako sa gilid ng kama.

Biglang bumigat ang katawan ko, parang gusto kong umatras—

parang gusto kong bumalik.


Pero alam kong kung babalik ako,

uulit lang kami sa gabing halos naging amin.


Me:

Hindi kita iniwan para turuan ka ng leksyon.

Umalis ako kasi ayokong mahalin mo ako habang hindi ka pa malaya.


May typing bubble.

Nawala.

Bumalik.

Parang siya—nag-aalinlangan.


Alina:

Christian…

Natakot ako nung nawala ka.

Kasi doon ko lang naisip kung gaano kita ginawang pahinga.


Pumikit ako.


Hindi ko kailangan marinig ’yon.

Pero kailangan niya itong masabi.


Alina:

Hindi ko alam kung kaya kong bitawan ang lahat ngayon.

Pero alam ko na—hindi na kita pwedeng hawakan kung hindi buo ang loob ko.


Doon ko naramdaman ang kirot na may halong ginhawa.

Masakit, oo.

Pero totoo.


Me:

’Yan lang ang gusto kong marinig.

Hindi pangako. Hindi pagpili.

Katotohanan lang.


Hindi na siya sumagot agad.


Nang dumating ang huling message niya, gabi na.


Alina:

Salamat sa pag-alis kahit mahal mo ako.

Hindi lahat ng lalaki kayang gawin ’yon.


Napangiti ako—

hindi dahil masaya,

kundi dahil alam kong tama ang ginawa ko.


At sa gabing ’yon,

habang hawak ko ang phone na hindi na magvi-vibrate muli…


naintindihan ko ito:


Minsan, ang pag-ibig ay hindi para ipaglaban hanggang sa huli.

Minsan, ito’y para bitawan—

para pareho kayong magkaroon ng pagkakataong maging buo.


At doon tuluyang nagtapos ang gabi naming halos naging pag-ibig.


ITUTULOY...

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

🌙 The House On Lavender Hill Episode 2 — “The Portraits That Watch”

🕯️ EPISODE 2 — “The Portraits That Watch” Tagalog Vlogger-Style Seductive Narrative (Translation) > “Minsan… hindi tao ang unang nahuhumaling sa’yo. Minsan, ang katahimikan ng lugar kung saan ka pinakalungkot.” Hi… ako si Joyce. At ito na ‘yung bahagi ng confession ko kung saan nagsimula akong hawakan ng bahay sa Lavender Hill… sa parte ng sarili kong akala ko matagal nang patay. --- ANG MGA PORTRAIT Pagka-second morning ko sa Lavender Hill, iba ang bigat ng hangin. Hindi madilim. Hindi naman nakakatakot. Pero… puno. Parang may nagbabantay sa bawat paghinga ko. Habang naglalakad ako sa hallway, tumigil ako sa harap ng portraits ni Clara — ang yumaong asawa ni Thomas. Maganda siya. Sosyal, elegante… at may lungkot na hindi mo alam kung saan nanggagaling. Pero ang kakaiba? Parang sumusunod ang mga mata niya sa akin. Hindi sa paraang parang multo… kundi parang isang babaeng nakamasid sa kapwa babae. Tahimik. Malalim. At parang alam niya ang lahat ng tinatago ko sa sarili ko. At tuwing...
Read more

🌃 The Night We Almost Loved EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY”

 🌃 The Night We Almost Loved  EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY” Christian’s POV — Full Version --- May mga gabi na hindi mo kailangan ng sigawan, luha, o drama para magdesisyon. May mga gabing tahimik—pero doon ka pinaka-nasusubok. Ito ang gabing pinili kong umalis. Hindi dahil hindi ko na siya mahal. Hindi dahil napagod ako. Kundi dahil minahal ko na siya nang sobra—na kung magpapatuloy pa ako, mawawala na ang sarili ko. Umaga na halos nang umalis ako sa condo ni Alina. Nakatulog siya sa sofa, ang kamay niya nakapatong pa rin sa gilid ng braso ko, parang ayaw pa rin akong pakawalan kahit tulog na siya. Pinagmasdan ko siya sandali. Tahimik. Mahina ang paghinga. At doon ko nakita kung gaano ko siya gustong alagaan—kahit alam kong hindi ako ang pipiliin niya. Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya sa akin. Hindi niya namalayan. Parang mas mabuti na rin. Sa kusina, umupo ako saglit. Kinuha ko ang phone ko. May gusto akong iwan, pero hindi mensahe na magpapagulo sa ka...
Read more

🌙🕯️The House On Lavender Hill Episode 3 — “The Typewriter’s Secret”

🌙🕯️ Episode 3 — “The Typewriter’s Secret” Confession Series #4: The House on Lavender Hill Taglish Vlogger-Style Emotional Seductive Narrative > “May mga salita na hindi mo sinasabi… pero pinipilit ng puso mong isulat.” Ako si Joyce… and this is the moment na hindi ko na alam kung imagination ko lang ba — o may mas malalim nang nangyayari sa Lavender Hill. --- THE SOUNDS AT MIDNIGHT Gabi. Tahimik. Pero hindi ako makatulog. May rhythm sa bahay. Hindi footsteps. Hindi hangin. Kundi tunog ng lumang typewriter. Tak… tak… tak… Mahinahon. Consistent. Parang may taong nagsusulat ng confession habang natutulog ang buong mundo. Lumabas ako ng kwarto, dahan-dahan. Ayokong isipin na multo. Ayokong isipin na tao rin… pero mas ayokong isipin na baka narinig ko lang lahat sa utak ko. Pagbukas ko ng study room, the typewriter was there. Old, dusty… but the keys were still moving. Mag-isa. At may papel na lumalabas. --- THE LETTER Huminto ang tunog. Tapos biglang nag-slide ang papel sa harap ko. ...
Read more