🌃 The Night We Almost Loved EPISODE 16 — “THE NIGHT WE ALMOST LOVED”

 🌃 The Night We Almost Loved

EPISODE 16 — “THE NIGHT WE ALMOST LOVED”

Christian’s POV — Full Cinematic Version

---

May mga gabing hindi mo makakalimutan—

hindi dahil nagkatuluyan kayo,

kundi dahil halos nangyari.

Gabi ito na hanggang ngayon,

ayoko balikan…

pero hindi ko rin kayang kalimutan.

Nagsimula ang lahat sa tawag ni Alina.

“Christian… pwede ka bang pumunta?”

Mahina pero nanginginig ang boses niya.

Hindi na ako nagtanong.

Hindi na ako nag-isip.

Kinuha ko lang ang susi, at halos hindi ko maalala kung paano ako nakarating sa condo niya.

Pagbukas ng pinto,

doon ko siya nakita.

Naka-hoodie lang.

Hindi naka-makeup.

Pula ang mata, halatang kakaiyak lang.

Pero kahit gano’n…

siya pa rin ang Alina na kaya akong paandarin kahit anong oras.

“Alina…”

Tinapak ko ang loob nang dahan-dahan, parang may babasaging damdamin.

Huminga siya nang malalim, pinipigilang manginig.

“Umalis si Rafe. Hindi ko alam kung kailan babalik. Naiwan ako rito… na parang hindi ko alam kung saan lulugar.”

Gusto kong sumagot.

Gusto kong sabihin na may lugar siya—dito sa’kin.

Pero hindi ko ginawa.

Lumapit siya.

Hindi mabilis.

Hindi impulsive.

Parang unti-unti siyang nahuhulog sa direksyon ko, kahit ayaw niya aminin.

Hanggang nasa harap ko na siya.

“Christian…”

Tumigil siya, tinitingnan ang dibdib ko, hindi ang mata ko.

“Pagod na pagod na ako.”

Hinawakan ko ang braso niya, marahan, para hindi siya mabasag ulit.

“Hawak kita,” sagot ko.

“Pero sabihin mo kung hanggang saan ako pwedeng umabot.”

Doon siya tumingin sa mga mata ko.

At doon ko nakita ang gabing hindi na namin mababalikan.

Dahan-dahan niyang inangat ang kamay ko,

inilagay sa pisngi niya,

at pumikit siya nang para bang iyon ang pinakamasarap na bagay na naramdaman niya matapos ang ilang buwan ng gulo.

“Christian… bakit ngayon ka dumating sa buhay ko?”

Bulong niya.

“Bakit ngayon mo ako pinapaasa?”

sagot ng isip ko—pero hindi lumabas sa bibig.

Tumulo ang luha niya. Isa. Dalawa.

Hinaplos ko iyon gamit ang hinlalaki ko.

At sa isang segundo na parang tumigil ang mundo,

naglapit kami.

Forehead to forehead.

Mainit ang hininga.

Mabilis ang tibok ng puso niya.

At ang kamay niya…

mahigpit na nakahawak sa likod ng damit ko, parang natatakot na mawala ako.

Kung may sandaling halos naganap ang isang bawal na halik—

ito ’yon.

Malapit ang labi namin.

Kahit ang hangin sa pagitan namin…

ramdam kong pinipigilan kaming dalawa.

“Christian…”

pabulong niyang sabi.

“Mali ’to.”

Alam ko.

Alam na alam ko.

Pero hindi ko mailayo ang kamay ko sa pisngi niya.

“Pero… bakit ang sarap ng mali kapag ikaw?”

patuloy niya, halos pakiusap na hindi niya maamin nang buo.

Dahan-dahan akong huminga.

Kung lalapit pa ako kahit isang pulgada—

mawawala kami.

Hindi ko alam kung saan ko hinugot ang lakas,

pero inatras ko ang mukha ko.

Unti-unti.

Masakit.

Grabe.

Pero kailangan.

“Alina…”

makirot ang boses ko.

“Huwag mo akong gawing pahinga kung babalik ka rin sa kanya.”

Nanigas siya.

Nabitawan niya ang damit ko.

At doon siya umupo sa sofa, hawak ang mukha, umiiyak nang tahimik.

Umupo ako sa tabi niya, pero may distansya.

Para kahit papaano…

may respeto pa rin sa kung sino kami—

at sino ang binabalikan niya.

“Christian…”

tumingin siya sa akin, namumugto ang mata.

“Kung ibang buhay ’to… baka ikaw ang minahal ko.”

At doon—

doon ako tuluyang nabasag.

Lumapit ako, hindi para halikan siya,

kundi para hawakan lang ang kamay niya.

At buong gabing ’yon,

hindi kami nagyakapan,

hindi kami naghalikan,

pero umupo lang kami sa katahimikan na pareho naming iniwasan buong buhay namin.

At habang unti-unti siyang nakakatulog sa sofa,

nakahawak pa rin ang kamay niya sa braso ko,

alam ko ang totoo:

Minsan, may mga taong halos mahalin mo...

pero hindi magiging iyo.

Kahit ipilit mo, kahit ayaw mong pakawalan—

hindi sila para sa’yo, kundi para sa gabi na dumaan lang.

At gano’n kami ni Alina.

Hindi kami nagmahalan.

Pero halos.

At minsan…

’yon ang pinakamasakit na klase ng pag-ibig.

ITUTULOY...