🌙. The Night We Almost Loved EPISODE 15 — “THE NIGHT HER TRUTH HURT ME”

 EPISODE 15 — “THE NIGHT HER TRUTH HURT ME”

Christian’s POV — Full Version

The Night We Almost Loved

---

May mga gabing hindi mo malilimutan hindi dahil may yakap, hindi dahil may halik—

kundi dahil may katotohanang bumago sa’yo nang hindi mo inaasahan.

Gano’n ang gabing ’to.

Tahimik ang apartment.

Si Alina nakaupo sa sofa, nakayakap sa throw pillow na parang iyon lang ang nagpoprotekta sa kanya.

Ako naman nakatayo sa tapat niya, hawak ang tasa ng kape na hindi ko naiinom.

Kasi sa loob ng maliit na silid na ’yon… ramdam ko na may mabibigay siyang sagot na matagal ko nang kinatatakutan.

“Christian…” mahina niyang simula.

Hindi ako sumagot.

Hinintay ko lang siya.

Hinanda ko ang sarili ko, kahit alam kong hindi ako kailanman magiging handa.

“May dapat kang malaman.”

Humigpit ang yakap niya sa unan.

Ramdam ko ang pag-ikot ng sikmura ko.

“About sa ‘amin’ ni Rafe.”

Bigla akong napatingin sa kanya.

Dati, gusto kong itanong kung ano sila.

Kung ano ang meron. Kung gaano na kalalim.

Pero pinili kong huwag.

Kasi ang sagot—alam kong kaya akong sirain.

Pero ngayong siya na mismo ang maglalagay sa mesa?

Wala na akong takas.

Nilapag niya ang unan sa gilid, at doon ko nakita kung gaano kabigat ang mata niya.

“Christian… hindi ko siya boyfriend.”

Tumingin siya sa akin, diretso. “Pero hindi ibig sabihin nun… na wala siyang hawak sa’kin.”

Nanlamig ako.

“Hawak?”

’Yung salita pa lang, parang suntok.

Tumango siya, mabagal.

“Matagal na kaming… complicated.”

Hindi ako umimik.

Hindi ko alam kung paano huminga nang hindi sumasakit ang dibdib ko.

“He was there nung panahon na wasak ako.

Nung wala akong taong malapitan.

Nung halos hindi ko kilala sarili ko.”

Bumaba ang tingin niya.

“Pero habang tinutulungan niya ako… mas lalo niya akong kinulong.”

“Alina…” tawag ko, pero tinaas niya ang kamay niya.

“Hindi pa tapos.”

Tumulo ang isang luha sa pisngi niya, pero hindi niya pinunasan.

Bahala na raw kung makita ko.

“Christian… he gives me reasons to stay… pero mas marami siyang binibigay na sakit.

Kaya lang…”

Napahawak siya sa dibdib niya, para bang nahihirapan huminga.

“Hindi ko siya kayang bitawan. Hindi pa.”

At doon…

Doon talaga ako nanigas.

Parang may malamig na bakal na dumiretso sa gitna ng dibdib ko.

“Why?”

’Yun lang ang lumabas sa bibig ko.

Hindi galit.

Hindi pagsisisi.

Just… sakit.

Umiling siya, umiiyak na.

“Hindi ko alam.”

Hikbi.

“Siguro kasi sanay na ako sa kanya.

Siguro kasi kahit sinasaktan niya ako… siya ’yung una kong binalikan.

Siguro kasi natatakot ako na kung bitawan ko siya…”

Tumingin siya sa akin, namumugto ang mata.

“…baka hanapin ko ’yung comfort na binibigay mo.

At ayokong gamitin ka.”

Doon ako napatigil.

Parang pinunit niya ako nang mahinahon, pero malalim.

“Alina…”

Lumapit ako, pero hindi ko siya hinawakan.

“Hindi kita ginagamit, Christian,” bulong niya.

“Takot lang ako na… habang lumalapit ka… mas lalo akong nasasaktan dahil alam kong hindi kita pwedeng piliin.”

At iyon.

Iyon ang salita na pumatay sa gabing ’yon.

Hindi kita pwedeng piliin.

Nagkakahawak pa lang kami ng damdamin, pero doon ko na-realize:

Si Alina…

hindi pa handa.

Hindi pa malaya.

At kahit gusto ko siyang agawin mula sa gulo niya—

hindi niya hahayaan.

Kasi minsan, kahit gusto mo na ang isang tao…

nakakadena pa rin sila sa mundo na hindi mo alam kung paano sisirain.

Huminga ako, malalim, masakit, pero totoo.

“Salamat sa katotohanan, Alina,” sabi ko.

“Kahit masakit.”

Napapikit siya.

At siguro gusto niyang yakapin ako—

pero hindi niya ginawa.

Ako rin… hindi ko na kayang lumapit.

At doon, sa gabing puno ng katahimikan,

naiintindihan kong higit sa halik, higit sa yakap—

mas delikado ang katotohanan.

Kasi minsan…

hindi ikaw ang pipiliin ng taong mahal mo—

kahit ramdam niyang kaya mo siyang buuin.

ITUTULOY...