🌙 The Night We Almost Loved EPISODE 14 — “THE NIGHT SHE HELD ONTO ME”

 EPISODE 14 — “THE NIGHT SHE HELD ONTO ME”

Christian’s POV — Full Version

The Night We Almost Loved

---

May mga gabing hindi mo makakalimutan hindi dahil may nangyari… kundi dahil may naramdaman ka na hindi mo inaasahan.

’Yung tipong simple lang dapat—but for some reason, naging delikado.

Gano’n ang sumunod na sandali matapos mabasag si Alina sa harap ko.

Tahimik na gabi. Umiilaw lang ang lamp sa sulok ng kwarto. Ako, nakaupo sa gilid ng kama. Siya, nakahiga pero nakatalikod, naka-kumot hanggang balikat.

Pero kahit naka-kumot siya, ramdam ko pa rin ’yung pag-uga ng dibdib niya—’yung natitirang pag-iyak na pinipigilan niya.

“Christian…” mahina niyang tawag.

“Hmm?”

“Pwede ka bang… huwag munang umalis?”

Nanigas ako. Hindi sa takot—kundi sa kung anong ibig sabihin ng tanong niya.

“Dito ka lang,” dagdag niya, halos pabulong. “Ayoko munang mag-isa.”

Dahan-dahan akong humiga sa tabi niya, pero hindi ko siya hinawakan. Ayokong isipin niyang sinasamantala ko ’yung sandaling mahina siya.

Pero siya mismo ang kumapit sa braso ko.

Hindi mahigpit, hindi desperado—pero sapat para maramdaman ko na ako ang pinili niyang sandalan, kahit ngayong gabi lang.

“Sorry kung naging… messy ako,” mahina niyang sabi.

“Walang mali sa’yo,” sagot ko.

Umiling siya, kahit nakatalikod.

“Minsan kasi… pagod na pagod na ako maging OK.”

At doon ko lang lalong naintindihan—

hindi siya naghahanap ng solusyon.

Naghahanap lang siya ng taong hindi siya iiwan habang mahina siya.

Kaya dahan-dahan kong niyakap ang baywang niya mula sa likod. Hindi malalim, hindi masyadong mahigpit.

Sapat lang para malaman niyang narito ako.

Napatingin siya sa kamay kong nakapulupot sa kanya, tapos dahan-dahang nagsalita:

“Christian… bakit mo ginagawa ’to?”

Hindi ko alam ang tamang sagot.

Hindi ko rin alam kung ano ang dapat kong sabihin para hindi siya lalong masaktan o maguluhan.

Pero naramdaman kong kailangan ko maging totoo.

“Kasi naiintindihan kita. Kasi ayoko kang masira mag-isa. Kasi… ayoko kang makita na nalulunod habang nanonood lang ako.”

Tahimik siya sandali.

’Yung uri ng katahimikang sobra sa bigat, sobra sa salitang hindi masabi.

“Natakot ako kanina,” bulong niya.

“Kasi pakiramdam ko… kung hindi ka dumating, hindi ko alam kung hanggang saan ako babagsak.”

Napapikit ako.

Hindi dahil natatakot… kundi dahil masyado niyang hinampas ang parte ng puso kong iniiwasan ko nang buksan.

Inangat niya ng kaunti ang kamay ko, kina-cap sa dibdib niya.

Ramdam ko ang tibok ng puso niya—magulo, mabilis, at parang naghahanap ng direksyon.

“Christian…”

Halos pakiusap ang boses niya.

“Huwag mo akong hayaang mahulog sa maling gabi.”

Huminga ako nang malalim.

“Hindi kita hahayaang mahulog,” sagot ko.

“Pero kung babagsak ka…

siguraduhin mong ako ang sasaluhin mo.”

Napatingin siya sa akin, dahan-dahan, may halong luha sa gilid ng mata pero hindi na bumabagsak.

May halong takot.

May halong tiwala.

At may halong pakiramdam na hindi namin dapat nararamdaman… pero naroon na.

Hinaplos ko ang pisngi niya gamit ang likod ng kamay ko.

Hindi kami naghalikan.

Walang nangyaring bawal.

Pero hinayaan naming magkalapit ang noo namin.

Hinayaan naming marinig ang tibok ng isa’t isa.

At sa gabing ’yon, habang nakayakap siya sa akin, habang humihinga siya nang mas mahinahon, habang ang kamay niya ay nakakapit pa rin sa braso ko…

Naisip ko:

May mga sandaling hindi mo kailangan ang halik para bumigay.

Minsan yakap lang… sapat na para mahulog...

ITUTULOY...