🌙 The Night We Almost Loved EPISODE 13 — “THE NIGHT SHE BROKE”

EPISODE 13 — “THE NIGHT SHE BROKE”

Christian’s POV — Full Version

The Night We Almost Loved

---

Hindi ko alam na may gano’n palang klaseng katahimikan—’yung hindi galing sa gabi, hindi galing sa ulan, kundi galing sa taong nasa harap ko. Si Alina. Nakatayo siya sa gitna ng silid, basang-basa ang mga mata na para bang matagal nang pinipigil ang pagbagsak ng luha. At doon ko lang napagtanto: hindi pala galit ang pinakamahirap dalhin… kundi ’yung sakit na hindi sinasabi.

“Alina?” mahina kong tawag.

Hindi siya tumingin. Nakapikit lang siya, nakaawang ang labi na parang humihingal sa bigat ng mundo. Kulang na lang ay bumigay na siya sa sahig. At sa unang pagkakataon, nakita ko siyang hindi matapang, hindi nakangiti, hindi nagpapakatatag. Nakita ko ’yung babae na pagod nang lumaban.

“Christian…” tinig niya—paos, parang basag.

“Hindi ko na kaya minsan.”

Lumapit ako, dahan-dahan, para hindi siya matakot na bumigay. At bago pa ako makalapit nang tuluyan, unti-unti nang tumulo ang luha niya. Pero hindi ’yung tahimik na luha. Hindi ’yung marahan.

Kung hindi ko pa siya sinalo kaagad, baka tuluyan na siyang bumagsak.

Hinawakan ko siya sa balikat at napadikit ang noo niya sa dibdib ko. Ramdam ko ang panginginig niya. Ramdam ko kung gaano kabigat ang lahat ng tinatago niya.

“Sabihin mo lang,” bulong ko. “Nandito ako.”

Pero umiling siya.

“Hindi mo maiintindihan, Christian…”

“Subukan mo,” sagot ko. “Kahit konti.”

At doon siya tuluyang sumabog.

Parang binuksan niya lahat ng sugat na akala niya kaya niyang itago. Lahat ng sakit na pinipilit niyang indahin mag-isa. Lahat ng bigat na hindi niya masabi kahit kanino.

“Pagod na pagod na ako… sa kanila, sa relasyon na hindi ko na alam kung relasyon pa ba… sa mga pangako na hindi naman totoo…” tuloy-tuloy niyang hikbi.

“Tapos ngayon, ikaw pa. Ikaw pa talaga.”

Napahawak ako sa baywang niya, pin steady ko siya para hindi siya mahulog.

“Ako?” tanong ko, mahina.

Tumawa siya, pero ’yung tawa na mahapdi.

“Bakit mo ba kailangang maging mabait? Bakit mo kailangang intindihin ako? Bakit kailangan mong… maramdaman ko lahat ’to?”

Parang may humila sa dibdib ko.

Kasi kahit wala siyang sinasabi, ramdam ko:

natatakot siyang mahulog. Natatakot siyang maging mali na naman.

“Alina…”

Hinawakan ko ang pisngi niya, inangat ko para tumingin siya sa akin.

“Hindi kita pinipilit. Hindi ko rin hinihingi na piliin mo ’ko. Gusto ko lang… malaman mo na hindi mo kailangang bitbitin lahat mag-isa.”

Napapikit siya.

“Pero Christian… paano kung nasisira lang kita? Paano kung mali lang lahat ’to?”

“Huwag mo akong gawing katwiran para hindi mo piliin ang sarili mo,” sagot ko. “Kung mali man, ako ang bahala sa sakit. ’Wag mo nang akuin lahat.”

Nanigas ang kamay niya sa dibdib ko.

Tapos dahan-dahan niyang sinubsob ang mukha niya sa leeg ko, umiyak na parang batang hindi natutong humingi ng tulong.

At habang yakap ko siya, habang hinahaplos ko ang likod niya, habang naririnig ko ang bawat basag ng boses niya—

naramdaman ko na hindi ko na kayang pakawalan ang babae na ito.

Hindi dahil kailangan niya ako…

kundi dahil sa gabing ito, ako ang bumigay.

Ako ang unang nahulog.

At nang humigpit ang yakap niya, para bang sinasabi niya na kahit sandali lang… kahit ngayong gabi lang… hayaan niya akong maging tahanan niya.

At kahit delikado, kahit masakit, kahit mali sa panahon—

hindi ako umatras.

Hindi na.

Kasi minsan lang may gabing ganito…

ang gabi kung kailan niya ako pinili, kahit hindi niya sabihin. 

. ITUTULOY...