🌙 The Night We Almost Loved Episode 12: “The Night She Pulled Away”

 Episode 12 - “The Night She Pulled Away”

First-Person POV Christian

---

Hindi ko maintindihan kung bakit ang bigat ng hangin pagpasok ko sa café kinabukasan. Parang may nagbago, pero hindi ko pa alam kung ano. Nasanay na ako na pag dumating ako, naroon na si Alina—nakaupo sa corner, may iniinom, at nakatingin sa labas na parang may sinusubukang kalimutan.

Pero ngayong araw… wala siya.

Tahimik ang café. Mas tahimik kaysa dapat.

At hindi ko alam kung bakit ako kinakabahan.

Habang nag-aayos ako ng apron, biglang bumukas ang pinto. Dumeretso ang tingin ko doon. Akala ko siya… pero hindi. Iba. Sunod-sunod na customers. Wala pa rin.

Pag-turn ko, nasa likod ko si Mara, isa sa coworkers.

“Christian,” sabi niya, “hindi papasok si Alina today.”

Parang tumigil ang mundo ko.

“Why?” tanong ko agad. Masyado yatang mabilis ang tono ko.

Nagkibit-balikat si Mara, pero nakatingin siya sa akin na parang alam niya may something.

“She texted. ‘Personal matters,’ daw.”

Personal matters.

Ang sakit pakinggan.

Ang vague.

Ang layo.

Parang biglang may pader na tumayo sa pagitan namin.

Sinubukan kong magtrabaho na parang normal, pero buong araw, ramdam ko ang kawalan niya. Nakasanayan ko na siyang makita. Nakasanayan ko na yung presence niya. Hindi ko na maalala kung kailan nawala ang linya sa pagitan ng trabaho at paghanap sa kanya.

Nang matapos ang shift, hindi pa rin ako mapakali.

Naglakad ako papunta sa apartment building niya. Hindi ko alam kung tama ba ’yon—pero hindi ko rin kayang umuwi nang hindi nalalaman kung ayos ba siya.

Pagdating ko sa hallway, nakita ko siyang nakasandal sa pinto niya. Arms crossed. Eyes swollen. Hindi siya umiiyak ngayon… pero halatang kakaiyak lang.

“Alina,” tawag ko.

Nag-angat siya ng tingin, pero hindi siya ngumiti.

“Christian… why are you here?”

“I was worried,” sagot ko.

Direct. Honest. Walang paligoy.

Umiling siya, parang napapagod sa sarili niya.

“You shouldn’t be,” sabi niya mahina.

Lumapit ako konti, pero hindi masyado.

“Did something happen?”

Hindi siya nagsalita.

Instead, she wiped her cheek—hindi dahil may luha, pero parang reflex nalang.

“Someone from my past showed up,” sagot niya sa wakas.

“Someone I don’t want to see.”

Napahigpit ang kamao ko. Hindi ko na tinanong kung sino. Alam ko. Ramdam ko.

Yung tawag kagabi.

Yung tensyon.

Yung mga lihim na hindi niya masabi.

“Alina,” sabi ko, softer this time, “you don’t have to face it alone.”

Pero tumaas ang kamay niya—stop gesture.

“No,” sabi niya.

“Christian… you’re making this harder.”

Parang may tumusok sa dibdib ko.

“What do you mean?”

Huminga siya nang malalim.

“You’re kind. You’re patient. You make me feel safe. And last night… I almost forgot I have to protect myself.”

Mas lalo akong lumapit, kahit hindi ko alam kung magandang idea iyon.

“You don’t have to push me away just because you’re scared.”

This time, tiningnan niya ako nang diretso—pero hindi iyon yung titig na naglalapit sa amin.

Iba.

Cold. Defensive.

Parang pilit niya akong tinutulak palayo para hindi siya masaktan.

“I do,” sagot niya.

“I need to.”

“And why?” tanong ko, halos pabulong.

At doon niya sinabi ang pinakamahirap marinig.

“Because you’re starting to matter… more than you should.”

Para akong binagsakan ng bigat.

Hindi ko alam kung paano ko tatanggapin ’yon—compliment ba? Rejection? Warning?

“Alina,” sagot ko, “I don’t care if this is messy. I don’t care if you're scared. I just want to be here.”

She shook her head.

“No, Christian. Not right now. Not when my past keeps showing up at my door.”

Tumayo siya ng diretso, at sa unang beses…

siya mismo ang lumayo sa akin.

“I need space,” sabi niya.

“I need to figure things out without… without you clouding it.”

Napayuko ako, pilit na ngumiti kahit ang sakit.

“I’ll wait,” sabi ko.

“Just… don’t disappear.”

Hindi siya tumingin sa akin.

Binuksan niya ang pinto.

Pero bago siya pumasok, nag-bitaw siya ng huling salita—

“Please don’t make this harder for me.”

At doon nagsara ang pinto.

Tahimik.

Mabigat.

Mas masakit kaysa sa kahit anong halik na hindi natuloy.

Kasi sa gabing ’yon…

Hindi lang siya lumayo.

Pinili niyang hindi ako piliin.

At ako?

Hindi ko kayang tumigil na gustuhin siya.

ITUTULOY...