🌙 THE NIGHT WE ALMOST LOVED — EPISODE 11 “The Night I Wanted More”
🌙 THE NIGHT WE ALMOST LOVED — EPISODE 11
“The Night I Wanted More”
Full Version — First-Person POV (Christian)
Tagalog narration + English dialogue
---
Hindi ako nakatulog nang maayos pagkatapos ng gabing hindi namin ginawa ang alam naming pareho naming gustong gawin.
Nagbalik-balik sa utak ko ang mukha niya—yung paraan niyang tumingin, yung paghinga niya nang malapit kami sa isa’t isa… at yung pagkasabing gusto niya rin akong halikan.
Pero mas masakit isipin na ako ang nagbitin sa sarili ko.
Kaya pagpasok ko sa café kinabukasan, dala-dala ko pa rin yung kaba. Nandoon na si Alina, nakaupo sa corner table, hawak ang mug ng kape, suot ang oversized cream sweater, at naka-upo na parang gusto lang niya mawala sa mundo sandali.
Paglingon niya sa akin…
doon ko naramdaman.
Wala pa kaming sinasabi, pero may nabago.
“Morning,” sabi ko, trying to sound normal.
Ngumiti siya—yung maliit pero may bigat.
“Morning, Christian.”
Umupo ako sa tapat niya. Tahimik kami saglit. Ako ang hindi maka-relax. Siya ang hindi makatingin nang diretso. Pero parehong naming alam kung bakit.
Sa wakas, siya ang unang nagsalita.
“What happened last night…” bulong niya, “…is still in my head.”
Hindi ko alam kung ngingiti ba ako o titingin na lang sa mesa.
“Same,” sagot ko. “Actually—more than same.”
Tumingin siya. Diretso. At marahan.
Parang nagulat siya pero natutuwa rin.
“Christian…”
Bumuntong-hininga siya.
“Part of me is glad you stopped. But part of me… wanted more.”
Kinuyom ko ang kamay ko sa ilalim ng mesa. Kasi totoo. Ako rin.
“Alina, I wanted more too,” sabi ko, low voice.
Bahagya siyang napalunok.
Nag-ilaw ang phone niya bigla.
May tumatawag.
Naputol ang tension.
Pero hindi niya sinagot.
Tiningnan niya lang yung screen—pangalan ng lalaki.
Tapos pinatay niya agad.
Hindi ko siya tinanong kung sino yun.
Pero nakita ko ang pagbabago ng expression niya—parang may biglang sumakal sa loob niya.
She looked at me.
“I hate that the past can still reach me,” sabi niya, pilit na ngumingiti.
Gusto ko siyang yakapin.
Pero hindi ko ginawa.
Instead, I leaned forward.
“You don’t owe him anything,” sabi ko.
“Not anymore.”
Natigil siya.
Sa unang beses, hindi takot ang nakita ko sa mata niya—kundi pagod. At tiwala.
“I know,” sabi niya, mahina. “I just… don’t want to make the same mistake again.”
“And you think I’m a mistake?” tanong ko, half-joke pero totoo.
She stared at me for a full three seconds.
“No,” sagot niya. “And that’s why I’m scared.”
Tumawa ako ng mahina. Hindi dahil nakakatawa, pero dahil ramdam kong lumalalim ang lahat sa pagitan namin.
Pagkatapos ng shift ko, nag-offer akong ihatid siya pauwi.
Ayaw niya sa simula, pero pumayag din.
Habang naglalakad kami pauwi, mas malapit ang pagitan namin kaysa dati.
Mas intentional.
Mas hindi sakitan ang pagdikit ng braso—parang sinasadya na.
Pagdating sa harap ng pinto ng apartment niya, hindi siya agad pumasok.
She turned to me.
“Christian,” bulong niya, “…I don’t know where this is going.”
Tinanggap ko iyon.
“I don’t either,” sabi ko.
Pero tumingin siya sa labi ko.
Sobrang halata.
And I swear—my chest tightened.
“But last night…” sabi niya, “…when you didn’t kiss me… I realized something.”
Tumingin ako sa mata niya.
“What?” tanong ko.
“That you’re not just someone I want…”
Kinagat niya labi niya.
“But someone I could fall for.”
At doon ako napa-akyat ang dibdib ko.
Parang may sumabog na init sa loob ko na gusto ko i-control—pero hindi ko ma-kaya.
Gusto ko siyang halikan.
Gusto ko siyang hilahin papalapit.
Gusto ko siyang i-claim kahit sandali lang.
Pero hindi ko ginawa.
Instead… I whispered,
“Then let me fall with you. Slowly.”
Napapikit siya.
Tila napapagod.
Tila sumusuko.
Tila natatakot.
Pero ang sagot niya?
“I’m trying, Christian… I really am.”
Hindi kami nag-kiss.
Hindi ako nag-push.
Hindi siya nag-attempt.
Pero yung tingin niya bago siya pumasok sa pinto?
Mas delikado pa sa kahit anong halik.
Kasi sa gabing ‘yon…
hindi ko lang siya gusto.
Gusto ko na siya.
At gusto ko pa ng higit.
ITUTULOY...
Comments
Post a Comment