🌙 THE NIGHT WE ALMOST LOVED — EPISODE 10 “The Night We Didn’t Kiss”

 🌃 THE NIGHT WE ALMOST LOVED — EPISODE 10

“The Night We Didn’t Kiss”

First-Person POV — Christian 

---

Hindi ko alam kung bakit ang tahimik ng gabing ’yon.

Tahimik… pero mabigat.

Para bang bawat hakbang namin ni Alina ay may dalang tanong na hindi namin masabi.

Galing kami sa bar, pero hindi kami lasing—hindi sa alak, pero baka sa tension na matagal nang namamagitan sa amin.

Habang naglalakad kami sa sidewalk, ramdam ko ang lamig ng hangin, pero mas ramdam ko kung gaano kalapit si Alina habang naglalakad. Minsan sumasabit ang braso niya sa braso ko, at tuwing nangyayari ’yon… parang may kuryenteng dumadaan sa akin. Hindi ko alam kung pareho ba kami ng nararamdaman—pero ang hirap magpigil. Sobra.

Pagdating namin sa harap ng isang saradong café, huminto siya.

Nilingon niya ako, at sa ilaw ng streetlamp, lutang ang mukha niya—pagod, pero maganda pa rin, parang hindi sinasadya.

“Christian…” bulong niya.

Yung boses niya parang umaabot diretso sa dibdib ko.

“Thank you for tonight.”

Ngumiti ako, kahit ako mismo hindi sigurado kung paano ko idi-defend ’yung nararamdaman ko.

“I told you… I just wanted you to breathe,” sagot ko.

At hindi ko alam kung bakit napalapit siya bigla.

Sobrang lapit.

Parang isang maliit na hakbang na lang, hahanapin na ng labi ko ang labi niya.

Tumigil ang oras.

Literal.

Wala akong narinig kundi hina ng hininga niya at lakas ng tibok ng puso ko.

“Christian…”

Hindi ko alam kung pa-warning ba ’yon, o paanyaya.

At sa unang pagkakataon… hindi ako makagalaw.

Gusto ko siyang halikan.

Diyos, gustong-gusto ko.

Pero nakikita ko sa mga mata niya—hindi lang desire ang meron doon.

May takot.

May sugat.

May pader na hindi niya kayang ibaba.

Kaya kahit halos sumuko na ang katawan ko, inatras ko ang mukha ko… dahan-dahan.

She blinked, parang nagising sa kung anuman ang muntik naming gawin.

“Christian… why did you stop?” mahina niyang tanong.

Hindi ko alam kung bakit nanginginig ang boses niya—pero totoo. Sobrang totoo.

Huminga ako nang malalim.

“Because…” sagot ko, halos pabulong, “I don’t want to kiss you only because you’re hurting tonight.”

Napalunok siya.

Tumingin siya sa sahig, parang nahihiya, pero may kakaibang relief sa mukha niya.

“Ang unfair mo,” mahinang sabi niya.

“Bakit?” tanong ko.

Tumingin siya diretso sa akin.

“Because you make it harder not to fall.”

At doon ko naramdaman na ako ’yung talo.

Ako ’yung tinamaan.

Ako ’yung mas nagulat kaysa sa kanya.

Pero kahit gano’n… hindi ko siya hinalikan.

Pinili kong hindi.

Kasi alam kong isang maling hakbang, at iba ang kahihinatnan namin—mas mabilis, mas magulo, mas masakit.

Kaya tinabihan ko siya.

Tiniklop ko ang jacket ko, nilagay sa balikat niya.

Hindi siya umangal—hindi rin niya ako tinignan ulit.

Naglakad kami pauwi.

Tahimik.

Mabagal.

At parang pareho kaming nag-iingat sa bawat galaw.

Pero bago siya pumasok sa pintuan ng apartment niya, huminto siya ulit.

“Christian,” sabi niya, “you don’t know how much I wanted that kiss.”

Ngumiti ako. Mahina… pero totoo.

“I know,” sagot ko. “And that’s why we didn’t.”

Pumasok siya, at iniwan niya akong nakatayo sa hallway, kinukwestiyon kung tama ba ang ginawa ko—o kung nagpakabait ba ako nang sobra.

Pero isang bagay ang malinaw:

Hindi namin ginawa.

Pero Diyos ko… gusto naming pareho.

At doon nagsimula ang mas delikado pang parte ng kwento namin.

ITUTULOY...