🌃 THE NIGHT WE ALMOST LOVED EPILOGUE — “THE NIGHT WE REMEMBERED”

🌃 THE NIGHT WE ALMOST LOVED 

EPILOGUE — “THE NIGHT WE REMEMBERED”


Christian’s POV — Years Later

 



---


May mga pangalan na hindi mo na binabanggit—

pero hindi rin nawawala.


Alina.


Ilang taon na ang lumipas.

Nagbago ang lungsod. Nagbago ang oras.

At siguro, nagbago na rin kami.


Pero may mga gabi pa rin na kapag umuulan, kapag may kantang biglang tumama,

bumabalik ang alaala ng isang gabi na halos naging amin.


Nakita ko siya ulit sa isang maliit na café sa may hill—

simple lang. Wala nang drama.

May hawak siyang libro, may ngiti sa labi na hindi na pilit.


Mas tahimik siya ngayon.

Mas buo.


Nang magtagpo ang mata namin, walang gulat.

Parang matagal na naming alam na darating ang sandaling ’to.


“Christian,” sabi niya.

Walang bigat. Walang sakit.


“Alina,” sagot ko.


Umupo ako sa tapat niya.

Hindi na kami nagtanong kung kamusta ang isa’t isa.

Alam na namin ang sagot.


Tahimik kaming nagkape.

At sa katahimikan na ’yon, walang hinahanap.

Walang hinihintay.


“Minsan iniisip ko,” bigla niyang sabi,

“kung ano kaya ang nangyari kung hindi ka umalis.”


Ngumiti ako—hindi malungkot, hindi masaya.


“Siguro nasira tayo,” sagot ko.

“O baka mas maaga tayong napagod.”


Tumango siya.

“Salamat,” mahina niyang sabi.

“Kung hindi ka umalis… hindi ko siguro natutunan kung paano maging buo mag-isa.”


Tumingin ako sa kanya.

At doon ko nakita—

wala na ’yung babaeng kailangan ng pahinga.

May babaeng marunong nang tumayo.


Tumayo na rin ako.

Hindi dahil tatakas.

Kundi dahil sapat na ang sandali.


“Take care, Alina.”


“Always,” sagot niya.


Lumabas ako ng café na magaan ang dibdib.

Hindi dahil may natira.

Kundi dahil wala nang kailangang ayusin.


At doon ko naintindihan ang pinakaimportanteng katotohanan ng kwento namin:


Hindi lahat ng pag-ibig ay para tapusin.

May iba na dumadaan lang—

para turuan ka kung paano magmahal nang tama,

kahit hindi kayo ang wakas ng isa’t isa.


At kung may tatanong kung minahal ko ba siya—


Oo.

Minahal ko.


Hindi hanggang sa dulo.

Pero sapat para baguhin ako.


At iyon ang gabi

na hindi na namin binalikan—

kundi pinayagan na lang naming manatiling alaala.



---


END.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

🌙 The House On Lavender Hill Episode 2 — “The Portraits That Watch”

🕯️ EPISODE 2 — “The Portraits That Watch” Tagalog Vlogger-Style Seductive Narrative (Translation) > “Minsan… hindi tao ang unang nahuhumaling sa’yo. Minsan, ang katahimikan ng lugar kung saan ka pinakalungkot.” Hi… ako si Joyce. At ito na ‘yung bahagi ng confession ko kung saan nagsimula akong hawakan ng bahay sa Lavender Hill… sa parte ng sarili kong akala ko matagal nang patay. --- ANG MGA PORTRAIT Pagka-second morning ko sa Lavender Hill, iba ang bigat ng hangin. Hindi madilim. Hindi naman nakakatakot. Pero… puno. Parang may nagbabantay sa bawat paghinga ko. Habang naglalakad ako sa hallway, tumigil ako sa harap ng portraits ni Clara — ang yumaong asawa ni Thomas. Maganda siya. Sosyal, elegante… at may lungkot na hindi mo alam kung saan nanggagaling. Pero ang kakaiba? Parang sumusunod ang mga mata niya sa akin. Hindi sa paraang parang multo… kundi parang isang babaeng nakamasid sa kapwa babae. Tahimik. Malalim. At parang alam niya ang lahat ng tinatago ko sa sarili ko. At tuwing...
Read more

🌃 The Night We Almost Loved EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY”

 🌃 The Night We Almost Loved  EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY” Christian’s POV — Full Version --- May mga gabi na hindi mo kailangan ng sigawan, luha, o drama para magdesisyon. May mga gabing tahimik—pero doon ka pinaka-nasusubok. Ito ang gabing pinili kong umalis. Hindi dahil hindi ko na siya mahal. Hindi dahil napagod ako. Kundi dahil minahal ko na siya nang sobra—na kung magpapatuloy pa ako, mawawala na ang sarili ko. Umaga na halos nang umalis ako sa condo ni Alina. Nakatulog siya sa sofa, ang kamay niya nakapatong pa rin sa gilid ng braso ko, parang ayaw pa rin akong pakawalan kahit tulog na siya. Pinagmasdan ko siya sandali. Tahimik. Mahina ang paghinga. At doon ko nakita kung gaano ko siya gustong alagaan—kahit alam kong hindi ako ang pipiliin niya. Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya sa akin. Hindi niya namalayan. Parang mas mabuti na rin. Sa kusina, umupo ako saglit. Kinuha ko ang phone ko. May gusto akong iwan, pero hindi mensahe na magpapagulo sa ka...
Read more

🌙🕯️The House On Lavender Hill Episode 3 — “The Typewriter’s Secret”

🌙🕯️ Episode 3 — “The Typewriter’s Secret” Confession Series #4: The House on Lavender Hill Taglish Vlogger-Style Emotional Seductive Narrative > “May mga salita na hindi mo sinasabi… pero pinipilit ng puso mong isulat.” Ako si Joyce… and this is the moment na hindi ko na alam kung imagination ko lang ba — o may mas malalim nang nangyayari sa Lavender Hill. --- THE SOUNDS AT MIDNIGHT Gabi. Tahimik. Pero hindi ako makatulog. May rhythm sa bahay. Hindi footsteps. Hindi hangin. Kundi tunog ng lumang typewriter. Tak… tak… tak… Mahinahon. Consistent. Parang may taong nagsusulat ng confession habang natutulog ang buong mundo. Lumabas ako ng kwarto, dahan-dahan. Ayokong isipin na multo. Ayokong isipin na tao rin… pero mas ayokong isipin na baka narinig ko lang lahat sa utak ko. Pagbukas ko ng study room, the typewriter was there. Old, dusty… but the keys were still moving. Mag-isa. At may papel na lumalabas. --- THE LETTER Huminto ang tunog. Tapos biglang nag-slide ang papel sa harap ko. ...
Read more