🌙 THE NIGHT WE ALMOST LOVED — EPISODE 1

 🌙 THE NIGHT WE ALMOST LOVED — EPISODE 1


“The Night I First Saw Her”


First-Person POV — Confession Style (Christian)



---


Hindi ko alam kung bakit ako napapadpad sa bar na ‘yon.

Gabi ng ulan—yung ulan na parang may gustong ipaalala.

Hindi rin ako mahilig lumabas kapag ganitong oras, pero may humihila sa’kin.

Para bang may kailangan akong makita.


Pagpasok ko, halos wala namang tao. Tahimik. Dim lights.

Pero agad kong narinig ‘yung boses niya.


At doon ko siya nakita.


Si Alina.


Hindi ako handa.

Hindi ko rin in-expect na may ganung epekto sa akin ang isang tao na hindi ko pa kilala.


Nakatayo siya sa ilalim ng spotlight, hawak ang mic, tapos kumakanta ng isang malungkot na kanta.

Pero hindi ‘yung kanta ang tumama sa akin.

Kundi ‘yung paraan niya tumingin habang kumakanta.

Parang may lungkot na ayaw ipakita… pero nararamdaman mo.


At ewan ko.

Nang magtagpo ‘yung mata namin…

parang tumigil ang lahat.


Hindi ko nga namalayan… nakatingin pala ako nang matagal.

Hindi ko rin maintindihan bakit hindi ko maibaling ang tingin.

Para akong natangay.

Para akong nahulog—

sa isang tao na hindi ko pa kilala ang pangalan.


Nang matapos siyang kumanta, umupo siya sa may bar counter.

At doon ako nagdalawang-isip:

Lalapitan ko ba siya?

Bakit ba ako kinakabahan?


Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko, pero lumapit ako.


“Ang ganda ng boses mo,” sabi ko.


Ngumiti siya. ‘Yung ngiting may halong pagod… at sakit.

Tapos sabi niya,


“Ikaw ‘yung guy na nakatitig sa’kin kanina, ‘di ba?”


Kinabahan ako.

Pero imbes na mawala ang hiya ko, napatingin ulit ako sa mata niya.

At doon ko lang naramdaman kung gaano ka-intense ‘yung presence niya.

Hindi siya bastang maganda—

may dating siya na hindi mo madaling kalimutan.


“Christian,” pakilala ko.


“Alina,” sagot niya.

At nung nagkamay kami…

hindi ko alam kung bakit, pero parang ayaw ko na bitawan.

At parang ayaw din niya.


Maya-maya, nagtanong siya.


“Bakit parang nalulungkot ka?”


Hindi ko nasagot.

Siguro kasi sa tanong pa lang niya…

naramdaman kong kaya niyang basahin ‘yung mga bagay na hindi ko sinasabi.

O baka dahil pareho kaming may tinatagong sugat.


Pero ang hindi ko talaga makakalimutan…

‘yung paraan niya tumingin.

Yung tingin na parang alam niya kung gaano kalungkot ang mga mata ko,

kasi dala rin niya ‘yung sa kanya.


At sa gabing ‘yon, habang tumutulo ang ulan sa labas, habang pinipigil ko ang sarili ko na huwag siyang tingnan nang sobra…

nararamdaman kong may nagsisimula.


Kung ano man ‘yon…

hindi pa namin alam.

Pero ramdam kong delikado.

Ramdam ko rin na hindi ko makakalimutan ‘yong unang gabi na nakita ko siya.


At hindi ko alam na…

sa simpleng gabing ‘yon—

magsisimula ang kwento namin.


Isang kwentong

halos naging pag-ibig.

Pero hindi dapat.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

🌙 The House On Lavender Hill Episode 2 — “The Portraits That Watch”

🕯️ EPISODE 2 — “The Portraits That Watch” Tagalog Vlogger-Style Seductive Narrative (Translation) > “Minsan… hindi tao ang unang nahuhumaling sa’yo. Minsan, ang katahimikan ng lugar kung saan ka pinakalungkot.” Hi… ako si Joyce. At ito na ‘yung bahagi ng confession ko kung saan nagsimula akong hawakan ng bahay sa Lavender Hill… sa parte ng sarili kong akala ko matagal nang patay. --- ANG MGA PORTRAIT Pagka-second morning ko sa Lavender Hill, iba ang bigat ng hangin. Hindi madilim. Hindi naman nakakatakot. Pero… puno. Parang may nagbabantay sa bawat paghinga ko. Habang naglalakad ako sa hallway, tumigil ako sa harap ng portraits ni Clara — ang yumaong asawa ni Thomas. Maganda siya. Sosyal, elegante… at may lungkot na hindi mo alam kung saan nanggagaling. Pero ang kakaiba? Parang sumusunod ang mga mata niya sa akin. Hindi sa paraang parang multo… kundi parang isang babaeng nakamasid sa kapwa babae. Tahimik. Malalim. At parang alam niya ang lahat ng tinatago ko sa sarili ko. At tuwing...
Read more

🌃 The Night We Almost Loved EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY”

 🌃 The Night We Almost Loved  EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY” Christian’s POV — Full Version --- May mga gabi na hindi mo kailangan ng sigawan, luha, o drama para magdesisyon. May mga gabing tahimik—pero doon ka pinaka-nasusubok. Ito ang gabing pinili kong umalis. Hindi dahil hindi ko na siya mahal. Hindi dahil napagod ako. Kundi dahil minahal ko na siya nang sobra—na kung magpapatuloy pa ako, mawawala na ang sarili ko. Umaga na halos nang umalis ako sa condo ni Alina. Nakatulog siya sa sofa, ang kamay niya nakapatong pa rin sa gilid ng braso ko, parang ayaw pa rin akong pakawalan kahit tulog na siya. Pinagmasdan ko siya sandali. Tahimik. Mahina ang paghinga. At doon ko nakita kung gaano ko siya gustong alagaan—kahit alam kong hindi ako ang pipiliin niya. Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya sa akin. Hindi niya namalayan. Parang mas mabuti na rin. Sa kusina, umupo ako saglit. Kinuha ko ang phone ko. May gusto akong iwan, pero hindi mensahe na magpapagulo sa ka...
Read more

🌙🕯️The House On Lavender Hill Episode 3 — “The Typewriter’s Secret”

🌙🕯️ Episode 3 — “The Typewriter’s Secret” Confession Series #4: The House on Lavender Hill Taglish Vlogger-Style Emotional Seductive Narrative > “May mga salita na hindi mo sinasabi… pero pinipilit ng puso mong isulat.” Ako si Joyce… and this is the moment na hindi ko na alam kung imagination ko lang ba — o may mas malalim nang nangyayari sa Lavender Hill. --- THE SOUNDS AT MIDNIGHT Gabi. Tahimik. Pero hindi ako makatulog. May rhythm sa bahay. Hindi footsteps. Hindi hangin. Kundi tunog ng lumang typewriter. Tak… tak… tak… Mahinahon. Consistent. Parang may taong nagsusulat ng confession habang natutulog ang buong mundo. Lumabas ako ng kwarto, dahan-dahan. Ayokong isipin na multo. Ayokong isipin na tao rin… pero mas ayokong isipin na baka narinig ko lang lahat sa utak ko. Pagbukas ko ng study room, the typewriter was there. Old, dusty… but the keys were still moving. Mag-isa. At may papel na lumalabas. --- THE LETTER Huminto ang tunog. Tapos biglang nag-slide ang papel sa harap ko. ...
Read more