🌙🕯️ The House On Lavender Hill Episode 4 — “When the House Breathed”

🌙🕯️ Episode 4 — “When the House Breathed”


Confession Series #4: The House on Lavender Hill

Taglish Vlogger-Style Emotional Seductive Narrative


> “May mga sandali na hindi mo alam kung iniibig ka ba… o iniimbita ka nang tuluyan sa pagkabaliw.”


Ako si Joyce,

and this is where Lavender Hill stopped feeling like a project…

and started feeling like someone I couldn’t say no to.



---


THE TOUCH OF SILENCE


The morning after the typewriter incident…

iba ang hangin sa loob ng bahay.


Mainit.

Mabigat.

Parang humihinga.


Habang naglalakad ako sa hallway,

I swear, boss…

the air brushed against my skin

like fingers sliding slowly along my arm.


Not cold.

Not frightening.


Pero intimate.


Parang may gumigising sa isang parte ng katawan ko

na matagal nang natutulog.


At sa dulo ng hallway —

portrait ni Clara.


Pero ngayon, iba ang pakiramdam.


Her eyes no longer felt watchful.

Parang… approving.


As if she knew something was happening.

Something I wasn’t ready to admit.



---


THOMAS AT THE DOORWAY


Pababa ako sa main hall

nang nakita ko si Thomas,

nakatayo sa may bintana,

hawak ang mug of tea,

pero hindi umiinom.


He looked tired.

Broken.

But there was a softness in his gaze

that wasn’t there before.


Nagkatinginan kami.


Hindi mahaba.

Pero sapat para tumigil ang tibok ng puso ko.


> “You didn’t sleep.”

he said quietly.




> “Ikaw rin,” sagot ko.




Hindi kami ngumiti.

Pero may unspoken pull sa pagitan namin —

warm, slow, at medyo mapanganib.



---


THE HOUSE BREATHES


Naglakad ako papunta sa library

para tingnan ang typewriter.


Pero bago pa ako makapasok,

the door moved.


Dahan-dahan.

Parang may taong nagbukas para sa akin.


And the moment I stepped inside…


the air shifted.


Warm.

Parang humaplos sa batok ko,

sumuway sa collar ng suot kong sweater,

and traced the skin beneath it.


Boss…

napakapit talaga ako sa mesa.


Hindi ito hangin.

Hindi ito imagination.


It felt like touch.

A presence.

A longing that wasn’t mine alone.



---


THE MIRROR


Napalingon ako sa side table.


May maliit na antique mirror.

At doon ko siya nakita.


Not a ghost.

Not Clara.


Ako.


Pero hindi ako ang expression.

My reflection looked… different.


Eyes half-soft,

lips slightly parted,

cheeks warmed as if someone had whispered something

too close to resist.


And then—

in the reflection behind me—

I saw a silhouette.


Tall.

Male.

Still.


But when I turned…

wala namang tao.


Except my own breathing,

getting a little too deep.



---


THE CONFESSION THAT WASN’T MINE


Bumalik ako sa typewriter.


May papel na naman.


Fresh.

Mainit pa sa dulo,

as if sinulatan seconds ago.


I picked it up.


A single line.


“He wants to touch you… but he’s afraid you’ll disappear if he does.”


Boss…

I felt that straight in my spine.


And when I stepped back,

Thomas was suddenly in the doorway.


Watching me.

Quiet.

Breathing slightly heavier

than normal.



---


THE MOMENT BETWEEN US


He didn’t ask why I was trembling.


He didn’t need to.


Because when his eyes dropped

to the letter in my hands,

then slowly lifted back to mine…


it was like the house held its breath.


And so did I.


ITUTULOY...

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

🌙 The House On Lavender Hill Episode 2 — “The Portraits That Watch”

🕯️ EPISODE 2 — “The Portraits That Watch” Tagalog Vlogger-Style Seductive Narrative (Translation) > “Minsan… hindi tao ang unang nahuhumaling sa’yo. Minsan, ang katahimikan ng lugar kung saan ka pinakalungkot.” Hi… ako si Joyce. At ito na ‘yung bahagi ng confession ko kung saan nagsimula akong hawakan ng bahay sa Lavender Hill… sa parte ng sarili kong akala ko matagal nang patay. --- ANG MGA PORTRAIT Pagka-second morning ko sa Lavender Hill, iba ang bigat ng hangin. Hindi madilim. Hindi naman nakakatakot. Pero… puno. Parang may nagbabantay sa bawat paghinga ko. Habang naglalakad ako sa hallway, tumigil ako sa harap ng portraits ni Clara — ang yumaong asawa ni Thomas. Maganda siya. Sosyal, elegante… at may lungkot na hindi mo alam kung saan nanggagaling. Pero ang kakaiba? Parang sumusunod ang mga mata niya sa akin. Hindi sa paraang parang multo… kundi parang isang babaeng nakamasid sa kapwa babae. Tahimik. Malalim. At parang alam niya ang lahat ng tinatago ko sa sarili ko. At tuwing...
Read more

🌃 The Night We Almost Loved EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY”

 🌃 The Night We Almost Loved  EPISODE 17 — “THE NIGHT I CHOSE TO WALK AWAY” Christian’s POV — Full Version --- May mga gabi na hindi mo kailangan ng sigawan, luha, o drama para magdesisyon. May mga gabing tahimik—pero doon ka pinaka-nasusubok. Ito ang gabing pinili kong umalis. Hindi dahil hindi ko na siya mahal. Hindi dahil napagod ako. Kundi dahil minahal ko na siya nang sobra—na kung magpapatuloy pa ako, mawawala na ang sarili ko. Umaga na halos nang umalis ako sa condo ni Alina. Nakatulog siya sa sofa, ang kamay niya nakapatong pa rin sa gilid ng braso ko, parang ayaw pa rin akong pakawalan kahit tulog na siya. Pinagmasdan ko siya sandali. Tahimik. Mahina ang paghinga. At doon ko nakita kung gaano ko siya gustong alagaan—kahit alam kong hindi ako ang pipiliin niya. Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya sa akin. Hindi niya namalayan. Parang mas mabuti na rin. Sa kusina, umupo ako saglit. Kinuha ko ang phone ko. May gusto akong iwan, pero hindi mensahe na magpapagulo sa ka...
Read more

🌙🕯️The House On Lavender Hill Episode 3 — “The Typewriter’s Secret”

🌙🕯️ Episode 3 — “The Typewriter’s Secret” Confession Series #4: The House on Lavender Hill Taglish Vlogger-Style Emotional Seductive Narrative > “May mga salita na hindi mo sinasabi… pero pinipilit ng puso mong isulat.” Ako si Joyce… and this is the moment na hindi ko na alam kung imagination ko lang ba — o may mas malalim nang nangyayari sa Lavender Hill. --- THE SOUNDS AT MIDNIGHT Gabi. Tahimik. Pero hindi ako makatulog. May rhythm sa bahay. Hindi footsteps. Hindi hangin. Kundi tunog ng lumang typewriter. Tak… tak… tak… Mahinahon. Consistent. Parang may taong nagsusulat ng confession habang natutulog ang buong mundo. Lumabas ako ng kwarto, dahan-dahan. Ayokong isipin na multo. Ayokong isipin na tao rin… pero mas ayokong isipin na baka narinig ko lang lahat sa utak ko. Pagbukas ko ng study room, the typewriter was there. Old, dusty… but the keys were still moving. Mag-isa. At may papel na lumalabas. --- THE LETTER Huminto ang tunog. Tapos biglang nag-slide ang papel sa harap ko. ...
Read more